Drukarnik™ вылучае b-варыянты і пазабазавае.
Ці дапушчальна правяраць ТСБМ-1984 па правілах-2010?

абаронца, -ы, ДМ -у, Творны склон -ам, мужчынскі род; ДМ -ы, Творны склон -ай(-аю), жаночы род
  1. Той, хто каго-, што-н. абараняе, засцерагае ад нападу, непрыязных або варожых дзеянняў, шкоднага ўплыву; заступнік. Абаронцы міру. ▪ [Віця] ні на крок не адыходзіў ад дзеда, адчуваючы ў ім клапатлівага і надзейнага абаронцу. ← Іван Шамякін. [Варожых аўтаматчыкаў] сустракалі абаронцы крэпасці ружэйным і кулямётным агнём. ← Ілья Гурскі.
  2. Той, хто адстойвае на судзе інтарэсы абвінавачанага; адвакат. Пасля абвінаваўчае, прамовы выступіў абаронца. ← Кузьма Чорны.
  3. Ігрок групы абароны ў футбольнай, хакейнай і інш. камандах. Левы абаронца.

❌

абаронца

у слоўніках не сустракаецца

гэта

назоўнік
жаночы род
агульны, адушаўлёны, асабовы
не скарачэнне
1-е скланенне

праскланяць слова абаронца
як правільна пісаць і куды ставіць націск

склон	адзіночны лік множны лік
Назоўны хто? што?	абаро́нца мн. абаро́нцы
Родны каго? чаго?	абаро́нцы мн. абаро́нцаў
Давальны каму? чаму?	абаро́нцы мн. абаро́нцам
Вінавальны каго? што?	абаро́нцу мн. абаро́нцаў
Творны кім? чым?	абаро́нцай, абаро́нцаю мн. абаро́нцамі
Месны у кім? у чым?	абаро́нцы мн. абаро́нцах
Клічная форма	— мн. —

— У нас на рабоце ёсць Валянцей. Ён такі дурны, нічога рабіць не ўмее. Мы за яго ўсё робім.
— Па-мойму, Валянцей не такі ўжо і дурны.

Беларуска-рускі слоўнік, трохтомнік (2012)
Вялікі слоўнік беларускай мовы: арфаграфія, акцэнтуацыя, парадыгматыка (2012)
Граматычны слоўнік назоўніка (2008)
Слоўнік беларускай мовы (2012)
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (1996)
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы, пяцітомнік (1977-1984)

назоўнік абаронца — у родным, давальным, творным і месным склоне

абаронца

Навігатар

Мемчыкі