Drukarnik™ вылучае b-варыянты і пазабазавае.
Ці дапушчальна правяраць ТСБМ-1984 па правілах-2010?

 вянец, -нца, мужчынскі род
  1. Карона, якую трымаюць над галовамі маладых у час вянчання ў царкве. [Вашыновіч:] — Я сам за шафёра быў, вянец трымаў. ← Кузьма Чорны. // Вянчанне. Малодшая ж [дачка] хітрэйшай, Відаць, была, — махнула ў Кустанай І там сышлася з камбайнерам, Па сэрцу, без вянца. ← Уладзімір Корбан.
  2. устарэлае Каштоўны галаўны ўбор, які надзяваўся ў знак высокага звання або асаблівых заслуг. Царскі вянец.
  3. чаго, пераноснае значэнне Апошняя, вышэйшая ступень, верх чаго-н. [Дзянісаў:] — Думка застаецца думкай. Вянцом яе заўсёды з'яўляецца справа. ← Мікола Гамолка. Чалавек — ён цар прыроды. Чалавек — вянец тварэння. ← Аляксей Зарыцкі.
  4. Радужны круг вакол сонца, месяца, зорак. Мароз на небе ставіць троны, Вянцы на месяц ускладае. ← Якуб Колас.
  5. Тое, што і вянок (у 2 знач.). Анупрэй са сваімі сынамі перасыпаў сцены хаты, падняўшы яе на некалькі вянцоў. ← Змітрок Бядуля. Бялеюць укопаныя ў зямлю дубовыя слупы вялікай будыніны, у якую пакладзена некалькі вянцоў. ← Макар Паслядовіч.
  •••
  Ісці пад вянец гл. ісці.
  Стаяць пад вянцом гл. стаяць.