гаворанае

у слоўніках не сустракаецца

гэта

назоўнік
субстантываваны
агульны, неадушаўлёны, неасабовы
не скарачэнне
ад’ектыўны тып скланення

праскланяць слова гаворанае
як правільна пісаць і куды ставіць націск

склон	адзіночны лік ж. — жаночы род м. — мужчынскі род н. — ніякі род множны лік
Назоўны хто? што?	ж. — м. — н. гаво́ранае мн. —
Родны каго? чаго?	ж. — м. — н. гаво́ранага мн. —
Давальны каму? чаму?	ж. — м. — н. гаво́ранаму мн. —
Вінавальны каго? што?	ж. — м. — н. гаво́ранае мн. —
Творны кім? чым?	ж. — м. — н. гаво́раным мн. —
Месны у кім? у чым?	ж. — м. — н. гаво́раным мн. —

арфаграфічны слоўнік

скарбніца

Для мужчыны крыніцай пакут выступае злая і сварлівая жонка, баба (Сварлівая жонка горш, чым каню хамут; Узяў пілку на сваю шыйку; Бог стварыў два зла: бабу і казла; Баба з пекла родам; У бабы душы няма), а для жанчыны — ліхі муж (Ліхога любіць — сябе губіць; Мужык не мядзведзь, а мяса аб’есць; Сам мужычок з кулачок, а зла як у казла).

І толькі прыпынак ЦУМ задаволены, што прыбралі лацінку.

havoranaje — беларуская лацінка

У СЛОЎНІКАХ НЯМА