выруляваць

гэта

дзеяслоў
закончанае трыванне
непераходны
незваротны
1-е спражэнне

праспрагаць дзеяслоў выруляваць
утварыць дзеепрыслоўе
як правільна пісаць і куды ставіць націск

	словаформы
Пачатковая форма	вы́руляваць
Будучы час 1-я асоба: я што зраблю? мы што зробім? 2-я асоба: ты што зробіш? вы што зробіце? 3-я асоба: ён-яна-яно што зробіць? яны што зробяць?	я вы́рулюю мы вы́рулюем ты вы́рулюеш вы вы́рулюеце ён, яна, яно вы́рулюе яны вы́рулююць
Прошлы час што зрабіла? што зрабіў? што зрабілі?	ж. вы́рулявала м. вы́руляваў н. вы́рулявала мн. вы́рулявалі
Загадны лад 2-я асоба: ты што зрабі? вы што зрабіце?	ты вы́рулюй вы вы́рулюйце
Дзеепрыслоўе прошлы час: што зрабіўшы?	вы́руляваўшы

арфаграфічны слоўнік

скарбніца

мянці́ць — што, чым і без дапаўнення — гаварыць многа і без толку, гаварыць бязглуздзіцу; трапацца, лапатаць
мянта́шка — пра таго, хто многа і без толку гаворыць; трапло (пераноснае значэнне)

Языкі быццам з прывязі пазрываліся і мянцілі немаведама што. (Сабаленка)

канечне / канешне — гэта абавязкова
а «конечно, разумеется» — гэта вядома (ж), а як жа (анягож), безумоўна, бясспрэчна (відавочна), несумненна (несумнеўна), натуральна, (само сабой) зразумела, а ўжо ж

ну а то ж!

vyruliavać — беларуская лацінка

Слова выруляваць (націск і правільнае напісанне) падаецца ў слоўніках: