STARNIK

Drukarnik™ вылучае b-варыянты і пазабазавае.
Ці дапушчальна правяраць ТСБМ-1984 па правілах-2010?

глуміць, глумлю, глуміш, глуміць; незакончанае трыванне, што.
  размоўнае слова
  1. Марна траціць, псаваць. Шкада было глуміць мяккі даўгунец, старанна выпаланы калгаснымі дзяўчатамі. ← Сяргей Грахоўскі.
  2. Здзекавацца, насміхацца з каго-, чаго-н. Большасць ведала, што сыны ваююць за праўду, якую глуміў немец, за Расеюшку, за цара, а больш нічога не ведалі, а хоць і ведаў хто, дык маўчаў, бо быў на вачах старасты, урадніка і земскага. ← Васіль Каваль.

❌

аішка можа і напіша табе сачыненне,
але памылкі знойдзе друкарнік

drukarnik.app

канцэпт

глуміць

гэта

дзеяслоў
незакончанае трыванне
пераходны
незваротны
2-е спражэнне

праспрагаць дзеяслоў глуміць
утварыць дзеепрыслоўе
як правільна пісаць і куды ставіць націск

	словаформы
Пачатковая форма	глумі́ць
Цяперашні час 1-я асоба: я што раблю? мы што робім? 2-я асоба: ты што робіш? вы што робіце? 3-я асоба: ён-яна-яно што робіць? яны што робяць?	я глумлю́ мы глу́мім ты глу́міш вы глу́міце ён, яна, яно глу́міць яны глу́мяць
Прошлы час што рабіла? што рабіў? што рабілі?	ж. глумі́ла м. глумі́ў н. глумі́ла мн. глумі́лі
Загадны лад 2-я асоба: ты што рабі? вы што рабіце?	ты глумі́ вы глумі́це
Дзеепрыслоўе цяперашні час: што робячы?	глу́мячы

арфаграфічны слоўнік

скарбніца

Жыццё крынічыць.

канечне / канешне — гэта абавязкова
а «конечно, разумеется» — гэта вядома (ж), а як жа (анягож), безумоўна, бясспрэчна (відавочна), несумненна (несумнеўна), натуральна, (само сабой) зразумела, а ўжо ж

ну а то ж!

hlumić — беларуская лацінка

Слова глуміць (націск і правільнае напісанне) падаецца ў слоўніках: