Drukarnik™ вылучае b-варыянты і пазабазавае.
Ці дапушчальна правяраць ТСБМ-1984 па правілах-2010?

 злупіць, злуплю, злупіш, злупіць; закончанае трыванне, што.
  размоўнае слова
  1. Зняць, садраць верхні слой чаго-н. Злупіць кару з дрэва. ▪ Цыганаваты Шот валачэ на сабе злубянелую шкуру, якую злупіў са здохлага каня. ← Рыгор Шкраба.
  2. Рэзкім рухам зняць што-н. надзетае. Сцяпан злупіў боты і кінуўся ў стаў. ← Аркадзь Чарнышэвіч. Прыбраўся Кудлаты ў боты, у сярмягу; кашулю ўздзеў, што злупіў у Міколы. ← Максім Танк.
  3. пераноснае значэнне Узяць за што-н. празмерна вялікую суму. Пан хваліць лес, хоча даражэй з купца злупіць, а купец усё падтаквае яму ды адводзіць далей. ← Алесь Якімовіч.
  4. Жорстка, моцна набіць каго-н. Старшына, замест нас бараніць, Выгадней знаходзіць — брата злупіць. ← часопіс «Полымя».
  •••
  Злупіць скуру (дзве, тры скуры) — жорстка пакараць за што-н. Пабаяўся [Яська] ні з чым вяртацца ў двор: аканом скуру злупіць. ← Сцяпан Александровіч.
  Злупіць шкуру, (дзве шнуры, сем шнур) — абабраць каго-н., узяць лішняе пры разліку. [Максім:] Ды што вы, .. хочаце з мяне ўжо дзве [ш]куры злупіць: каб я і штраф заплаціў і яшчэ за штэмпель грошы аддаў. ← Іван Козел.