Drukarnik™ вылучае b-варыянты і пазабазавае.
Ці дапушчальна правяраць ТСБМ-1984 па правілах-2010?

 знаць¹, знаю, знаеш, знае; незакончанае трыванне, каго-што.
  1. Тое, што і ведаць (у 1-5, 7 і 8 знач.). Я знаю: будзе ўсюды шчасце, Калі праклён спрадвечны свой Народы скінуць, каб прыпасці Да праўды Леніна святой. ← Пімен Панчанка. Сымоніха хоча ўсё знаць-ведаць, што робіцца ў Лявоніхі. ← Змітрок Бядуля.
  2. інфінітыў у знач. выказнік устарэлае Відаць, можна заўважыць. Сляды былі знаць: снег ляжаў буграмі, там, дзе стукалі нядаўна ногі. ← Іван Пташнікаў.
  3. у знач. пабочнае слова Значыцца, значыць, відаць. Эй, доля! Колькі мы разоў Прасілі, клікалі цябе; Не йдзеш! Знаць, хтосьці з свету звёў, Ці хлеба мала ў нас табе? ← Янка Купала.
  •••
  Даць аб сабе знаць гл. даць.
  Даць знаць гл. даць.
  Знаць меру — тое, што і ведаць меру (гл. ведаць).
  Знаць не знаю — аб поўнай недасведчанасці ў чым-н.; аб нежаданні прызнацца ў чым-н.
  Знаць сваё месца — тое, што і ведаць сваё месца (гл. ведаць).
  Не знаць не ведаць — без прычыны, ні з таго ні з сяго, зусім невядома.
  Не знаць, куды (дзе) вочы дзець (падзець) — тое, што і не ведаць, куды (дзе) вочы дзець (падзець) (гл. ведаць).
  Не знаць, куды (дзе) рукі дзець (падзець) — тое, што і не ведаць, куды (дзе) рукі дзець (падзець) (гл. ведаць).
  Не знаць, куды (дзе) сябе дзець (падзець) — тое, што і не ведаць, куды (дзе) сябе дзець (падзець) (гл. ведаць).
  Як знаеш — як хочаш.
 знаць², -і, жаночы род
  Вышэйшы слой пануючага класа ў буржуазна-дваранскім грамадстве. Духоўная знаць. Ваенная знаць.