Drukarnik™ вылучае b-варыянты і пазабазавае.
Ці дапушчальна правяраць ТСБМ-1984 па правілах-2010?

 кі́дацца, -аюся, -аешся, -аецца; незакончанае трыванне
  1. Мітусліва рухацца. [Карась] кідаўся па днішчы лодкі і зяхаў жабрамі. ← Мікола Лобан. // Рассыпацца, разбягацца (пра многіх). Жывёла кідаецца ў бакі, топча спелае жыта. ← Уладзімір Паўлаў.
  2. размоўнае слова Жыць у беднасці, горы; перабівацца. Кідаецца, б'ецца Сцяпан: і ў сваёй гаспадарцы ўсё перарабіць і на людзей, як вол, варочае. ← Аркадзь Чарнышэвіч. // Гадавацца без патрэбных умоў, без належнага догляду. Дома дзед і бабка не вельмі былі рады лішняму роту, але ўжо калі з'явіўся чалавек на свет, дык нічога не паробіш, як-небудзь няхай кідаецца. ← Анатоль Астрэйка.
 кіда́цца, -а́юся, -а́ешся, -а́ецца; незакончанае трыванне
  1. Кідаць у каго-, што-н. чым-н. або адзін у аднаго. Кідацца снежкамі. ▪ Між парт гойсалі вучні, кідаліся шапкамі. ← Сцяпан Александровіч. // пераноснае значэнне Не даражыць кім-, чым-н. Кідацца грашамі. ▪ [Наталля:] Харошыя людзі не так часта трапляюцца, каб імі кідацца. ← Кандрат Крапіва.
  2. Спешна накіроўвацца, бегчы куды-н., да каго-, чаго-н. Выскаквалі з двароў дзеці, стрымгалоў кідаліся да калёс, крычалі на ўсе галасы: — Вяселле едзе! ← Міхась Лынькоў. Шэсць чалавек на конях кідаюцца на дарогу ў бок лясоў. ← Кузьма Чорны. // Парывацца, імкнуцца да каго-н. з якімі-н. пачуццямі. Кідацца на шыю. ▪ Шалёхін парывіста ўстае, кідаецца да дзеда Талаша. ← Якуб Колас. // Нападаць, накідвацца на каго-, што-н. Сабака кідаецца на незнаёмага. ▪ Заўважыў Патапавіч вулей таму, што гулі пчолы і падчас кідаліся на чалавека. ← Аляксей Кулакоўскі. // З прагнасцю брацца, прымацца за што-н. Кідацца на ежу. ▪ — Здавалася б, адпачываць трэба, а ён кідаецца, як галодны, на работу. ← Іван Чыгрынаў.
  3. Тое, што і кідацца (у 1 знач.). Кідацца ў гарачцы. Кідацца ў сне.
  4. (з інфінітыў і са словамі, якія абазначаюць дзеянне). Паспешліва, імкліва пачынаць якое-н. дзеянне. Кідацца дапамагаць. Кідацца ў спрэчку. ▪ [Толік] прычапіўся на вуліцы да Максіма, кідаўся біцца. ← Міхась Стральцоў.
  5. размоўнае слова Скакаць, падаць уніз. Мужчыны распраналіся ў лесе, пад дубамі, і з высокага абрыву кідаліся ў ваду. ← Іван Шамякін. // Імкліва садзіцца, класціся. Рыгор кідаўся ў падушку і засыпаў. ← Цішка Гартны. [Коля] усх[оплі]ваўся, а пасля зноў кідаўся на ранейшае месца. ← Кузьма Чорны.
  6. залежны стан да кідаць (у 1, 2 знач.).
  •••
  Кідацца словамі — гаварыць неабдумана, не адказваючы за свае словы.
  Кідацца ў абдымкі да каго — наладжваць блізкія сяброўскія адносіны з кім-н., выяўляць асаблівую прыхільнасць да каго-н.
  Кідацца ў амбіцыю — пакрыўдзіўшыся, выказваць нязгоду, незадавальненне.
  Кідацца ў вочы — прыцягваць увагу, быць асабліва прыметным.
  Кідацца ў істэрыку — выяўляць ва ўчынках і ў паводзінах вялікую нястрыманасць, узбуджанасць.