лапатаць — націск у слове, формы слова

Drukarnik™ вылучае b-варыянты і пазабазавае.
Ці дапушчальна правяраць ТСБМ-1984 па правілах-2010?

лапатаць, лапачу, лапочаш, лапоча; незакончанае трыванне
  1. Удараць па якой-н. паверхні, ствараючы аднастайныя прыглушаныя гукі; шалясцець. Лапатаць па вадзе крыламі. Лапочуць сцягі. ▪ Параход лапатаў пліцамі, часта прыставаў да крутога берага. ← Сяргей Грахоўскі. Па страсе лапоча лівень, а побач стогнуць векавыя дрэвы... ← Іван Грамовіч. Акунёк лапатаў у руках у Гаманька, калючым егерам распускаў спінны плаўнік. ← Пятрусь Броўка.
  2. што і без дапаўнення размоўнае слова Нязвязна, паспешліва гаварыць, расказваць. Галілей суняўся.. і вінавата лапатаў: — Сушыльня... ага... сушыльня... ← Міхась Зарэцкі. Усе жанчыны як па камандзе, перабіваючы адна адну, пачыналі лапатаць, не згаджацца з прамоўцам. ← Іван Грамовіч. // Невыразна вымаўляць, незразумела гаварыць. [Арынка] нешта лапоча на сваёй дзіцячай мове. ← газета «Звязда». // Гаварыць на чужой, незнаёмай для каго-н. мове. Бег немец з паднятымі рукамі і нешта лапатаў. ← Кузьма Чорны.
  3. што і без дапаўнення размоўнае слова Гаварыць многа і бесперастанку аб чым-н. нязначным, пустым; балбатаць, балабоніць. Жанчына жыла адна і любіла збіраць па вёсцы плёткі, — бегала з канца ў канец па хатах, лапатала пра ўсё, што на язык трапляла. ← Іван Пташнікаў. [Маці:] — О-о, зноў лезе .. ведзьма, Міхаліна. Будзе тут цэлы дзень лапатаць ды падглядваць! ← Аляксей Карпюк.

❌

	словаформы
Пачатковая форма	лапата́ць
Цяперашні час 1-я асоба: я што раблю? мы што робім? 2-я асоба: ты што робіш? вы што робіце? 3-я асоба: ён-яна-яно што робіць? яны што робяць?	я лапачу́ мы лапо́чам ты лапо́чаш вы лапо́чаце ён, яна, яно лапо́ча яны лапо́чуць
Прошлы час што рабіла? што рабіў? што рабілі?	ж. лапата́ла м. лапата́ў н. лапата́ла мн. лапата́лі
Загадны лад 2-я асоба: ты што рабі? вы што рабіце?	ты лапачы́ вы лапачы́це
Дзеепрыслоўе цяперашні час: што робячы?	лапо́чучы

Слова лапатаць (націск і правільнае напісанне) падаецца ў слоўніках:

Навігатар

Мемчыкі

Зрабіце трохмоўныя цэннікі — і беларусам не спатрэбяцца слоўнікі.

Шклянка — для вады. Кантовая шклянка — гранёный стакан.
Конаўка — металічная пасудзіна з ручкай для піцця вады.
Кубак — невялікая, звычайна з ручкай, пасудзіна з гліны ці фарфору для піцця (па-польску філіжанка). У ВКЛ казалі не фарфоравы, а парцалянавы кубак. Аднаразовы кубачак — одноразовый стаканчик.
Келіх — вялікая, звычайна высокая чарка для віна.
Чара — пасудзіна для піцця віна (паэтычнае слова).
Куфель, кухаль — бакал для піва. (?) куфаль
Чарка — невялікая шклянка, прызначаная для піцця спіртных напіткаў (стопка).
Кілішак — чарка на ножцы («міні-келіх»).