Drukarnik™ вылучае b-варыянты і пазабазавае.
Ці дапушчальна правяраць ТСБМ-1984 па правілах-2010?

 паваліць¹, -валю, -валіш, -валіць; закончанае трыванне, каго-што.
  Прымусіць упасці; абярнуць. Паваліў вецер плот. ▪ Накінуліся жа[ў]неры на дзеда Талаша і пачалі яго валтузіць, стараючыся паваліць старога. ← Якуб Колас. Вецер шалёна налятаў на дрэвы, нібы намагаючы паваліць іх з разгону. ← Міхась Лынькоў. // безасабовая форма Прымусіць нахіліцца, нахіліць. Пры віражы самалёта пасажыраў паваліла набок. // размоўнае слова Высечы, спілаваць (пра лес, дрэвы і пад.). [Буднік:] — Дзялянка вялікая, хаця б да вясны ўправіліся паваліць. ← Якуб Ермаловіч.
 паваліць², -валіць; закончанае трыванне
  Пайсці натоўпам, патокам. Адчыніліся дзверы, і ўслед за гарманістам у клуб з прыпеўкамі, гоманам і смехам паваліла моладзь. ← Ігнат Дуброўскі. Нарэшце скончылася першая змена, і рабочы люд паваліў з цэхаў у прахадную. ← Раман Сабаленка. // Пачаць часта хадзіць куды-н., наведваць каго-н. з якой-н. мэтай — пра многіх. Да Настасі Палікарпаўны павалілі заказчыцы ажно з другога канца горада. ← Уладзімір Шахавец. // Пачаць ісці густой масай (пра снег, дым і пад.). На хату з пячуркі паваліла густая пара. ← Платон Галавач. Паваліў мяккі ціхі снег, і чарнату вечара як бы хто прафастрыгаваў белымі ніткамі. ← Раман Сабаленка.
 паваліць³, -валю, -валіш, -валіць; закончанае трыванне, што.
  1. Зваліць усё, многае (шэрсць, воўну). Паваліць усю воўну.
  2. і без дапаўнення Валіць некаторы час.