пасоўгаць

гэта

— паперасоўваць што-небудзь з месца на месца (пасоўгаць мэблю); парухаць, пасоваць чым-небудзь у розных кірунках (пасоўгаць граблямі); патыкаць у што-небудзь

дзеяслоў
закончанае трыванне
пераходны / непераходны
незваротны
1-е спражэнне

праспрагаць дзеяслоў пасоўгаць
утварыць дзеепрыслоўе
як правільна пісаць і куды ставіць націск

	словаформы
Пачатковая форма	пасо́ўгаць
Будучы час 1-я асоба: я што зраблю? мы што зробім? 2-я асоба: ты што зробіш? вы што зробіце? 3-я асоба: ён-яна-яно што зробіць? яны што зробяць?	я пасо́ўгаю мы пасо́ўгаем ты пасо́ўгаеш вы пасо́ўгаеце ён, яна, яно пасо́ўгае яны пасо́ўгаюць
Прошлы час што зрабіла? што зрабіў? што зрабілі?	ж. пасо́ўгала м. пасо́ўгаў н. пасо́ўгала мн. пасо́ўгалі
Загадны лад 2-я асоба: ты што зрабі? вы што зрабіце?	ты пасо́ўгай вы пасо́ўгайце
Дзеепрыслоўе прошлы час: што зрабіўшы?	пасо́ўгаўшы

арфаграфічны слоўнік

скарбніца

Любіш ездзіць — кармі каня.

Расамаха — фальк. ’страшыдла ў вобразе жанчыны, у якой распушчаныя валасы і стальныя грудзі, ёю страшаць малых дзяцей’ / у руса́ўкі жэлезные цыцкі і косы роспушчэны

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы

pasoŭhać — беларуская лацінка

Слова пасоўгаць (націск і правільнае напісанне) падаецца ў слоўніках: