прагукнуць

гэта

— вымавіць што-небудзь і без прамога дапаўнення

дзеяслоў
закончанае трыванне
пераходны / непераходны
незваротны
1-е спражэнне

праспрагаць дзеяслоў прагукнуць
утварыць дзеепрыслоўе
як правільна пісаць і куды ставіць націск

	словаформы
Пачатковая форма	прагукну́ць
Будучы час 1-я асоба: я што зраблю? мы што зробім? 2-я асоба: ты што зробіш? вы што зробіце? 3-я асоба: ён-яна-яно што зробіць? яны што зробяць?	я прагукну́ мы прагукнё́м ты прагукне́ш вы прагукняце́ ён, яна, яно прагукне́ яны прагукну́ць
Прошлы час што зрабіла? што зрабіў? што зрабілі?	ж. прагукну́ла м. прагукну́ў н. прагукну́ла мн. прагукну́лі
Загадны лад 2-я асоба: ты што зрабі? вы што зрабіце?	ты прагукні́ вы прагукні́це
Дзеепрыслоўе прошлы час: што зрабіўшы?	прагукну́ўшы

арфаграфічны слоўнік

скарбніца

мянці́ць — што, чым і без дапаўнення — гаварыць многа і без толку, гаварыць бязглуздзіцу; трапацца, лапатаць
мянта́шка — пра таго, хто многа і без толку гаворыць; трапло (пераноснае значэнне)

Языкі быццам з прывязі пазрываліся і мянцілі немаведама што. (Сабаленка)

Што за смажаніна выйшла — невядома, бо з'едзена яна была ў адзін міг. (Янка Маўр)

prahuknuć — беларуская лацінка

Слова прагукнуць (націск і правільнае напісанне) падаецца ў слоўніках: