пружыць

гэта

дзеяслоў
незакончанае трыванне
пераходны
незваротны
2-е спражэнне

праспрагаць дзеяслоў пружыць
утварыць дзеепрыслоўе
як правільна пісаць і куды ставіць націск

	словаформы
Пачатковая форма	пру́жыць
Цяперашні час 1-я асоба: я што раблю? мы што робім? 2-я асоба: ты што робіш? вы што робіце? 3-я асоба: ён-яна-яно што робіць? яны што робяць?	я пру́жу мы пру́жым ты пру́жыш вы пру́жыце ён, яна, яно пру́жыць яны пру́жаць
Прошлы час што рабіла? што рабіў? што рабілі?	ж. пру́жыла м. пру́жыў н. пру́жыла мн. пру́жылі
Загадны лад 2-я асоба: ты што рабі? вы што рабіце?	ты пру́ж вы пру́жце
Дзеепрыслоўе цяперашні час: што робячы?	пру́жачы

арфаграфічны слоўнік

скарбніца

Не піток, не ядок — не вялікі рабоцька.

народ лухты не скажа

Чытаючы «Дзікае паляванне караля Стаха»:

Што бачыць прадпрымальнік: гарэлка «Тройчы дзевяць» на 27 травах. Назва агонь!
Што бачыць гурман: ласіныя губы ў падсалоджаным воцаце, халодныя пірагі з гусінай пячонкай.
Што бачу я: не можа толькі цнатлівая дзеўка, ды і тая хутка згаджаецца.

pružyć — беларуская лацінка

Слова пружыць (націск і правільнае напісанне) падаецца ў слоўніках: