Drukarnik™ вылучае b-варыянты і пазабазавае.
Ці дапушчальна правяраць ТСБМ-1984 па правілах-2010?

 прыстаць, -стану, -станеш, -стане; загадны лад прыстань; закончанае трыванне
  1. (1 і 2 асоба дзеяслова не ўжыв.). Шчыльна прылягаючы, прымацавацца, прыліпнуць. Да мокрых кашуль дзяцей прыстала многа пяску. ← Змітрок Бядуля. Да аднае былінкі прыстала белае пёрка. ← Вісарыён Гарбук. Холад апёк руку, яна аж прыстала да празрыстага ледзячка. ← Аркадзь Чарнышэвіч. // Шчыльна прылегчы. Дзверы добра прысталі да вушакоў. // пераноснае значэнне Замацавацца за кім-н. (пра клічку, мянушку). Калі ён прыехаў на будоўлю, нехта мянушку яму прыдумаў: жырафа, але мянушка не прыстала. ← Мікола Гроднеў.
  2. размоўнае слова Перадацца; прычапіцца (пра якое-н. пачуццё, хваробу і пад.). Занядужаў хлопец, а што за хвароба да яго прыстала — розуму не дабраць. ← часопіс «Беларусь». — Табе што, стаіш, як дуда, на стрэлцы, да цябе і ніякая трасца не прыстане... ← Міхась Лынькоў.
  3. Далучыцца, прымкнуць да каго-н. І неяк так атрымалася, што да Люсі і Гошкі прыстаў у кампанію маленькі плячысты татарын Ахметка і дзяўчынка Валя. ← Міхась Даніленка. — Мы гэта, — сказаў за ім следам Радзівон Бабака, — прыйшлі з ім (глянуў на Стальмаховіча) запытаць у вас, як гэта трэба рабіць, каб да вас прыстаць у гурт, ці гэта заяву трэба пісаць, ці гэта як? ← Кузьма Чорны. // Застацца дзе-н. з якой-н. мэтай. Маці раіла вайскоўцу: — Прыстаў бы ты, чалавеча, дзе ў вёсцы, перачакаў бы ліхалецце. ← Алесь Асіпенка. — Во хіба знайду якую ціхую вёску ды прыстану да якой ўдавы ці салдаткі. ← Мікола Лупсякоў.
  4. размоўнае слова Звярнуццца да каго-н. з неадчэпнай, надакучлівай просьбай, размовай; назойліва прасіць аб чым-н. Я перш адказваўся, але.. [Васіль Бераг] так прыстаў, што нельга было адгаварыцца, і я мусіў зайсці з ім к Піню. ← Цішка Гартны. [Касперскі:] Дык парайце, як лепей зрабіць. Жонка прыстала — завязі. ← Ілья Гурскі.
  5. Спыніцца, прычаліць, падышоўшы да берага, прыстані і пад. Лодка прыстала да берага. Гаспадар яе цвёрда ступіў на жоўты пясок. ← Антон Алешка. Калі лодка прыстала да апусцелага берага, каля сетак, развешаных на дручках, не пахаджалі ўжо нават і кантралёры-каты. ← Янка Брыль.
  6. Стаміцца, змагчыся. Падбілася і прыстала Клава, пакалола босыя ножкі, пачала адставаць. ← Іван Шамякін. Зусім прыстаў дзед Астап, падгіналіся [калені] ад доўгай дарогі. ← Міхась Лынькоў. Конь увесь блішчаў — быў мокры ад поту: прыстаў. ← Іван Пташнікаў.
  7. размоўнае слова Спыніцца па некаторы час; прыпыніцца. Міхал падыдзе і прыстане, І лаву жыцейка агляне. ← Якуб Колас. Можа, трапіш ты ў нашы Аколіцы Нарачы, Мястра, — Не мінай хат рыбацкіх, І ля гатаўскіх сосен высокіх Прыстань адпачыць. ← Максім Танк.
  8. (1 і 2 асоба дзеяслова не ўжыв.). размоўнае слова Пакінуць след, адбіцца. Гады быццам да, яго не прысталі. ▪ — Будуць лаяць, і не толькі, мусіць, цябе адну, будуць усім нам кідаць абразы, а хіба гэта прыстане? ← Платон Галавач.
  •••
  Прыстаць (прыбіцца) да берага — замацавацца на пэўным месцы на доўгі час, заняць пэўнае месца ў грамадстве.
  Прыстаць з нажом да горла — неадчэпна, настойліва дамагацца свайго.
  Прыстаць (пайсці) у прымы — стаць прымаком.