Drukarnik™ вылучае b-варыянты і пазабазавае.
Ці дапушчальна правяраць ТСБМ-1984 па правілах-2010?

 свяціць¹, свячу, свеціш, свеціць; незакончанае трыванне
  1. Выпраменьваць святло ў прастору. Некалькі дзён быў дождж, а сёння свеціць сонца. ← Янка Брыль. Спі, маленькі мой сыночак! Вочкам не міргні: Свеціць месяца кружочак, Ты ж аб долі спі. ← Янка Купала. Па небе плыў, амаль што бег месяц, была ноч, свяцілі то тут, то там, прарэзаўшыся праз рэдкія хмары, зоры. ← Барыс Сачанка. Грукала цяпер ужо цішэй і недзе збоку, далёка за Лонвай. Толькі маланкі свяцілі і свяцілі, ад іх рабілася цямней і на дарозе, і ў полі. ← Іван Пташнікаў. // Накіроўваць святло асвятляльнага прыбора ці іншай крыніцы святла ў які-н. бок. Убачыўшы Курловіча,.. [Дзям'ян] працягнуў з падкрэсленай пашанай: «А-а-а!» — і стаў, ідучы, старанна свяціць яму пад ногі. ← Ігнат Дуброўскі. Архіп Паўлавіч дастаў ліхтарык і доўга свяціў ім. ← Алесь Шашкоў. // пераноснае значэнне; каму. Прыносіць радасць, шчасце, здавальненне. Я помню толькі ясныя раніцы, ясныя дні і вечары, бо Ганіна каханне свяціла мне, як само сонца. ← Аркадзь Чарнышэвіч. Жыў чалавек на свеце, Якому лёсам суджана было Сказаць, Што шчасце толькі смелым свеціць, Што толькі ў рэвалюцыі святло... ← Юрась Свірка.
  2. Ззяць, адбіваючы святло, прамені. На гімнасцёрцы ветэрана свяцілі медалі. // Вылучацца сярод іншых прадметаў сваім светлым колерам, быць бачным, віднецца (пра што-н. светлае). Белымі прамавугольнымі плямамі свяціла падлога. Гэта сталяр уставіў на месца праламаных дошак новыя. ← Уладзіслаў Нядзведскі. Меншы [хлопец] быў у вялікай чорнай кепцы — пасунулася аж на вочы; з'ехалі штаны, і на спіне свяціла голае цела — вузкай белай палоскай. ← Іван Пташнікаў. // Выглядаць, быць старым, трухлявым і пад. (пра дзіравае адзенне, збудаванне і пад.). Пакрыўленае гуменца свяціла прарэхамі ў страсе. ← Піліп Пестрак.
  3. пераноснае значэнне Іскрыцца святлом радасці (пра вочы); быць азораным унутраным святлом (пра твар). Ты ж, як праходзіш знаёмаю сцежкай, свеціш сустрэчным гарэзнай усмешкай. ← Артур Вольскі. Аб шчасці марыцца, калі Нязгасным бляскам вочы свецяць... ← Ніна Тарас.
  4. Траціць здольнасць бачыць; слепнуць (пра вочы). [Дзед:] Вочы дрэнна ўжо свецяць, Пачытай ты мне, голубе. ← Ніл Гілевіч. Ледзь не грудзьмі ўзлёгшы на руль, выехаў [каваль] з гаража, узяўся на дарогу і тут адчуў, што і рукі млеюць, і вочы слаба свецяць. ← Аляксей Кулакоўскі.
  5. пераноснае значэнне Заставацца неўміручым, вечным. Але песня не памерла, яна свяціла і будзе свяціць праз вякі, бо толькі ў ёй ідэал народнага шчасця. ← Іван Навуменка. Памяць пра Коласа... Гэта яго кнігі, якія будуць свяціць вечна. ← газета «Літаратура і мастацтва».
  •••
  Свяціць вачыма — аказацца ў няёмкім становішчы, знаходзіцца ў стане разгубленасць Свяціць голым целам — быць апранутым у падраную вопратку, бедна.
 свяціць², свячу, свеціш, свеціць; незакончанае трыванне, каго-што.
  Выконваць над кім-, чым-н. царкоўны абрад асвячэння; асвячаць. Свяціць ваду. Свяціць хлеб. ▪ З самае раніцы ў царкву, што стаяла за мястэчкам, ішлі людзі свяціць вярбу. ← Мікола Лупсякоў.