Drukarnik™ вылучае b-варыянты і пазабазавае.
Ці дапушчальна правяраць ТСБМ-1984 па правілах-2010?

 часаць¹, чашу, чэшаш, чэша; незакончанае трыванне
  1. што. Распраўляць, прыгладжваць валасы пры дапамозе грэбеня; прыводзіць у парадак валасы. Часаць валасы. ▪ Каса ж мая, косачка, каса русая, Часала я косачку дзевятнаццаць год, Прайграла я косачку ў адзін вечарок. ← З нар.
  2. што. Ачышчаць лён, пяньку ад кастрыцы пры дапамозе грэбеня. Часаць лён. ▪ Ганна і сапраўды нагнулася пад тапчан, дастала адтуль драўляны грэбень, якім чэшуць кудзелю. ← Іван Чыгрынаў. // Расчэсваць воўну на ваўначосцы. Не толькі з Багульнікаў, а і з суседніх вёсак людзі неслі і везлі часаць воўну і валіць сукно. ← Раман Сабаленка.
  3. размоўнае слова Энергічна, старанна рабіць што-н. (звычайна бегчы, танцаваць і пад.). У доўгай зрэбнай кашулі, без шапкі, .. [дзядуля] бойка чэша басанож па асфальце, прыстуквае кіёчкам, і вецер варушыць яго белыя касмылі. ← Мікола Ракітны. Гарэзна пляскаючы ў ладкі, Дзяўчына лёгка стан нясе, А хлопец чэша ўпрысядкі, Ваўчком крутнуўся на назе. ← Сцяпан Гаўрусёў. // Бойка гаварыць. «Бач, як чэша, быццам акадэміі прайшоў», — здзіўлена падумаў Аляксей. ← Іван Новікаў.
  4. пераноснае значэнне; што. Пільна абшукваць або прастрэльваць якую-н. мясцовасць; прачэсваць. — б'юць наўздагад. Лес «чэшуць», — прыслухаўшыся, абвясціў Крамнёў. ← Алесь Шашкоў.
  •••
  Часаць язык (языком, языкі, зубы) — пляткарыць, балбатаць.
 часаць², чашу, чэшаш, чэша; незакончанае трыванне, што.
  1. і без дапаўнення Секучы ўздоўж, здымаць паверхневы слой дрэва або каменя, каб выраўнаваць або надаць патрэбную форму. Часаць бярвенне. ▪ Ля кузні былі відаць белыя стужкі — там удзень Падбярэцкі часаў клён на абады. ← Іван Пташнікаў. Вудаўнічая брыгада — Габлюе, Чэша, Крые дах, Даводзіць вокны, Столь да ладу. ← Уладзімір Корбан.
  2. што. Вырабляць з дрэва, каменя, апрацоўваючы такім чынам; вычэсваць. Даніла справаю заняты — На сані чэша капылы. ← Якуб Колас.
  •••
  Хоць кол на галаве чашы каму — пра ўпартага, няўступчывага чалавека, які стаіць на сваім, не паддаецца ўгаворам.