Drukarnik™ вылучае b-варыянты і пазабазавае.
Ці дапушчальна правяраць ТСБМ-1984 па правілах-2010?

 шморгаць, -аю, -аеш, -ае; незакончанае трыванне
  1. каго-што і без дапаўнення Цягнуць, тузаць кароткімі, рэзкімі рухамі. Да Панаса падышлі абодва хлопцы. Адзін — бледны, спалохаўся, шморгае Панаса за рукаў кашулі. ← Платон Галавач. — Зоя Кірылаўна! Ён мяне за косы шморгае... ← Уладзімір Дубоўка. // Шморгаючы, зрываць што-н. або абрываць з паверхні. Цудоўныя каштаны! Толькі гэты аднарукі «прынцыпал» на злосць яму, Гукану, шморгае лісце. Цэлую галіну абарваў. ← Іван Шамякін. Маці з цёткаю пільна завіхаюцца, шморгаюць у кошыкі буйныя спелыя ягады. ← А. Ус.
  2. што і без дапаўнення Праводзіць па чым-н., намазваючы што-н. Тоўстую шэрую нітку [Іван] шморгае кавалачкам воску. ← Міхась Лынькоў. // Церці па чым-н. Хуценька шморгаю шчоткаю зубы, мыюся — усё раблю спехам. ← Алесь Савіцкі. На парозе.. спакойна сядзеў пацук і шморгаў пярэдняй лапаю сабе па носе. ← Кузьма Чорны.
  3. чым. Прыціскаючы, праводзіць чым-н. па якой-н. паверхні, утвараючы характэрны гук. А сам [Венька] крадком, крадком, паўз сцяну бэзу адбегся падалей і, схаваўшыся за кустамі, пазіраў, як Шурка шморгае карабком па запалцы. ← Георгій Шыловіч.
  4. чым. З шумам часта ўцягваць носам паветра. Слаўка стаяў у кутку, шморгаў носам і злосна пазіраў на брата. От, гэты свісток! ← Рыгор Няхай. Суседкі смяюцца, хлеба малому даюць, а той шморгае носам з марозу ды: «Не хачу хлеба, дай сала». ← Янка Брыль.