Drukarnik™ вылучае b-варыянты і пазабазавае.
Ці дапушчальна правяраць ТСБМ-1984 па правілах-2010?

 дар, -у; мн. дары; мужчынскі род
  1. Тое, што даецца ва ўласнасць дарма; падарунак. А гэта скрыня — дар ад мужа, Як быў яшчэ ён жаніхом. ← Якуб Колас. // часцей мн. (дары, -оў). Ахвяраванні. Не памыліўся поп, — прыход У храм быў паўнаводны; На багамолле плыў народ, Вязлі дары падводы. ← Хведар Жычка.
  2. Плён працы, якой-н. дзейнасці; тое, што дае прырода. Дары лесу. ▪ Кажуць, ураджай — дар зямлі. На самай справе, гэта дар людской працы. ← Мікола Гроднеў. Што ні кажы, а жыццё, ужо само па сабе, ёсць радасць, вялікае шчасце, бясцэнны дар. ← Якуб Колас.
  3. Здольнасць, талент. Дар музыканта. Паэтычны дар. ▪ Гэта быў мужчына гадоў за трыццаць, адукаваны, вопытны арганізатар з прыродным дарам красамоўства. ← Міхась Машара.
  •••
  Божы дар (устарэлае) — усё, што даецца ад прыроды.
  Дар данайцаў — каварная паслуга з мэтай прычыніць зло, загубіць.
  Дар за дар — паслуга за паслугу. — Вось што, браце Даніла, — сказаў.. [Мікола], — Дар за дар, а дарма нічога. Я цябе выручыў, і ты мяне выруч. ← Янка Брыль.
  Дар слова — а) здольнасць гаварыць; б) здольнасць гаварыць свабодна, прыгожа, вобразпа.