этызаваць

гэта

дзеяслоў
незакончанае трыванне
пераходны
незваротны
1-е спражэнне

праспрагаць дзеяслоў этызаваць
утварыць дзеепрыслоўе
як правільна пісаць і куды ставіць націск

	словаформы
Пачатковая форма	этызава́ць
Цяперашні час 1-я асоба: я што раблю? мы што робім? 2-я асоба: ты што робіш? вы што робіце? 3-я асоба: ён-яна-яно што робіць? яны што робяць?	я этызу́ю мы этызу́ем ты этызу́еш вы этызу́еце ён, яна, яно этызу́е яны этызу́юць
Прошлы час што рабіла? што рабіў? што рабілі?	ж. этызава́ла м. этызава́ў н. этызава́ла мн. этызава́лі
Загадны лад 2-я асоба: ты што рабі? вы што рабіце?	ты этызу́й вы этызу́йце
Дзеепрыслоўе цяперашні час: што робячы?	этызу́ючы

арфаграфічны слоўнік

скарбніца

як скура́т на агні́ (круціцца, выкручвацца) — даказваць сваю непрычыннасць, невінаватасць у якой-н. справе, звычайна нядобрай, выгароджваць сябе; празмерна, залішне выкручвацца

відаць, чуваць + назоўны склон:
адсюль відаць уся наша сталіца
адгэтуль уся вёска відаць
адтуль быў відаць горад
добра відаць школа на ўзгорку
чуваць салаўіная песня
добра чуваць быў шум матора

не відаць + родны склон:
з-за гары дома не відаць