мы абнавілі спэл-чэкер...

ацаніце

ў
і
дзя́ўкнуць — дзеяслоў дзяўчу́рства — назоўнік
канцэпт

дзяўчо

гэта

назоўнік
ніякі род
агульны, адушаўлёны, асабовы
не скарачэнне
рознаскланяльны

праскланяць слова дзяўчо
як правільна пісаць і куды ставіць націск

склон адзіночны лік
множны лік
Назоўны
хто? што?		 дзяўчо́

мн.  —
Родны
каго? чаго?		 дзяўча́ці

мн.  —
Давальны
каму? чаму?		 дзяўча́ці

мн.  —
Вінавальны
каго? што?		 дзяўчо́

мн.  —
Творны
кім? чым?		 дзяўчо́м

мн.  —
Месны
у кім? у чым?		 дзяўча́ці

мн.  —
Клічная форма —

мн.  —

арфаграфічны слоўнік

скарбніца

Ад ляноты чакай бядоты.
Праца гадуе, а гультайства марнуе.
Дзе шчырая праца, там густа, а дзе лянота — пуста.


— Дзякуй, але рэлакацыя мяне не цікавіць.
— А рэінкарнацыя?


dziaŭčo — беларуская лацінка

Слова дзяўчо (націск і правільнае напісанне) падаецца ў слоўніках:

назоўнік дзяўчо — у родным, давальным, творным і месным склоне

дзе паставіць націск у слове дзяўчурства + часціна мовы

выпадковае

спецпошук

правапіс на базе bnkorpus.info
ліцэнзія CC BY-SA 4.0


› дзяўкацца (9)

(6) свінчо́ ‹

› дзя́ўкаць (8)

(6) хлапчо́ ‹

› дзя́ўкнуць (9)

(5) харчо́ ‹

› дзяўчу́рства (11)

(9) крумкаччо́ ‹

› дзяўчы́на (8)

(7) кулаччо́ ‹

› дзяўчы́начка (11)

(7) мужыччо́ ‹


Мемчыкі

трохмоўны цэннік

Зрабіце трохмоўныя цэннікі — і беларусам не спатрэбяцца слоўнікі.

Белоруссия