адлушчванне

гэта

назоўнік
ніякі род
агульны, неадушаўлёны, неасабовы
не скарачэнне
2-е скланенне

праскланяць слова адлушчванне
як правільна пісаць і куды ставіць націск

склон	адзіночны лік множны лік
Назоўны хто? што?	адлу́шчванне мн. адлу́шчванні
Родны каго? чаго?	адлу́шчвання мн. адлу́шчванняў
Давальны каму? чаму?	адлу́шчванню мн. адлу́шчванням
Вінавальны каго? што?	адлу́шчванне мн. адлу́шчванні
Творны кім? чым?	адлу́шчваннем мн. адлу́шчваннямі
Месны у кім? у чым?	адлу́шчванні мн. адлу́шчваннях
Клічная форма	— мн. —

арфаграфічны слоўнік

скарбніца

на Гарадзеншчыне казалі:
філюта ‘залішне свавольны, гарэзлівы, лоўкі, шустры’ (польск. filut ‘свавольнік, круцель, гарэза, прайдзісвет’)

«Аньця як філюта, скура на ёй гаворыць».

Баба — дрыгва, багністае месца на балоце.
Баба першапачаткова азначала такое месца на балоце, якое было прыкрыта «плеўкай» (травой і г. д.), але было вельмі небяспечнае.

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы

adluščvannie — беларуская лацінка

Слова адлушчванне (націск і правільнае напісанне) падаецца ў слоўніках: