Drukarnik™ вылучае b-варыянты і пазабазавае.
Ці дапушчальна правяраць ТСБМ-1984 па правілах-2010?

 і¹, нескланяльнае слова, ніякі род
  1. Дзесятая літара беларускага алфавіта. Друкаванае і.
  2. Галосны гук пярэдняга рада верхняга пад'ёму. Націскное і. Прыстаўное і.
  •••
  Васьмярычнае «и» — назва літары «и» у дарэвалюцыйнай рускай азбуцы, якая ў старажытнарускім і старабеларускім пісьме абазначала таксама лік 8.
  Дзесяцярычнае «і» — назва літары «і» у дарэвалюцыйнай рускай азбуцы, якая ў старажытнарускім і старабеларускім пісьме абазначала таксама лік 10.
  «І» кароткае — назва літары «й».
  Ставіць (паставіць) кропкі (кропку) над «і» гл. ставіць.
 і², злучнік
  I. спалучальны.
  1. Ужываецца для злучэння аднародных членаў сказа і цэлых сказаў з аднароднымі паведамленнямі. Мы аддана служылі і не варажылі, Скосіць нас смерць ці не скосіць. ← Пімен Панчанка. Дрыжаць у золаце асіны, І гнуцца кісці верабіны. ← Якуб Колас. // Злучае словы, якія паўтараюцца для абазначэння працягласці дзеяння, узмацнення якасці, прыметы і пад. Бесперапынны паток войск плыве і плыве па галоўнай вуліцы. ← Піліп Пестрак. Адна за другой знікалі зоры, хмары хутка ахіналі неба, і яно рабілася цямнейшым і цямнейшым. ← Міхась Лынькоў. // Злучае два словы ў інтанацыйнае цэлае, што выражае адно паняцце, адну ідэю. І ходзяць хвалі ноч і дзень, Шумяць і вечарам, і рана. ← Міхась Чарот. Гонар і слава людзям, якія бадзёра, няспынна і няўхільна крочаць да вялікай мэты — да камунізма. ← Кандрат Крапіва. Покатам ляжалі выносныя сосны, ляжалі ўздоўж і накрыж, як пасля якой буры. ← Піліп Пестрак.
  2. Злучае сказы, звязаныя адносінамі адначасовасці або паслядоўнасці падзей. Вячэрняя зара дагарала на захадзе, і водбліскі яе адлюстроўваліся на воднай роўнядзі далёкіх сажалак. ← Аркадзь Чарнышэвіч. Бразнула клямка ў сенцах, і на парозе з'явіўся Іллюк. ← Тарас Хадкевіч.
  3. Злучае сказы, звязаныя: а) прычынна-выніковай залежнасцю. За выключэннем моста, ніякай асаблівай аховы на чыгунцы не было яшчэ ў тыя часы, і падступіцца да чыгункі было параўнальна лёгка. ← Міхась Лынькоў. / У спалучэнні са словамі «таму», «ад гэтага» і пад. Чыстая глыбокая рэчка ў люстраной паверхні сваёй адбівае блакітнасць неба, і ад гэтага здаецца яна бяздоннай. ← Платон Галавач; б) умоўна-выніковай залежнасцю. Знайдзі пачатак — і ты зразумееш шмат што. ← Барыс Мікуліч. Здаецца, кінь у раллю зярняты, і яны тут жа, на вачах, выкінуць з сябе імклівыя стрэлы лісткоў. ← Уладзімір Шахавец.
  4. Злучае сказы і члены сказа з супраціўнымі паведамленнямі. Крамарэвіч хацеў стаць на ногі і ўпаў у непрытомнасці. ← Кузьма Чорны. Мы ранілі ногі аб камяні, І нам не было балюча. ← Пімен Панчанка.
  II. пералічальны.
  Злучае асобныя члены пералічэння, прычым можа стаяць перад кожным членам рада, у тым ліку і перад першым. Нібы на нейкім перавале, Стаю, гляджу назад з гары І бачу пройдзеныя далі, І шлях прамераны стары, І ўсё, што ззаду засталося, І ўсё, што знойдзена ўвясну. ← Якуб Колас. І шыла, і мыла, і прала, і ткала — усё языком. ← З нар. // Ужываецца толькі перад апошнім аднародным членам, паказваючы, што пералічэнне канчаецца. Чалавек быў моцнага складу, шырокай косці, плячысты і каранасты. ← Васіль Быкаў.
  III. далучальны.
  1. Далучае сказы і асобныя члены сказа, якія дапаўняюць і развіваюць выказаную думку. Нейкі невыразны маркотны і разам з тым прыемны гоман стаяў над балотамі. ← Якуб Колас. — Глядзі, Карл Пракопавіч, як вырасла твая сям'я. Калектыў, і якія героі ўсе! Адзін у адзін. ← Іван Шамякін. // Далучае сказ, які з'яўляецца працягам або абагульненнем папярэдняга выказвання. Вобраз Ліды неадступна стаяў у вачах. І што найбольш глыбока запала ў сэрцы, гэта — апошні яе погляд. ← Якуб Колас. / У спалучэнні з часціцай «вось» («вот»). І вось Міхась, як яго хто падбіў, узяў і загукаў на ўвесь лес. ← Якуб Колас.
  2. У спалучэнні з папярэдняй паўзай паказвае на раптоўнасць, нечаканасць новага дзеяння. Новы дзень — і што-небудзь новае прыносіць венцяроўцам. ← Міхась Чарот. Першы мядзвейжы ўзмах — і сякера ўпілася ў карычнева-сівы камель. ← Янка Брыль.
  3. Ужываецца ў пачатку некалькіх сказаў пры абмалёўцы паслядоўнага развіцця і змены падзей. Работу кончыў серп у полі, І лета хіліцца на спад, І плод у сонцавым падоле За агароджай спеліць сад. ← Якуб Колас.
  IV. далучальна-ўзмацняльны.
  У пачатку пытальных і клічных сказаў ужываецца для ўзмацнення выразнасці выказвання. Дайшла да .. [Журавінкі] учора падвечар чутка, што начальнік палітаддзела можа ў калгас наведацца. І ай жа позна дайшла. Што цяпер можна зрабіць? ← Мікола Лобан.
  V. уступальны.
  Ужываецца ў значэнні, блізкім да злучніка «хоць» («хаця»). І не складаная задача, а падумаць над ёй трэба. ▪ І пусты мех, а золатам шыты. ← З нар.
  VI. вылучальны.
  Падкрэслівае ўнутраную сувязь з'яў, падзей; ставіцца перад выказнікам, набывае значэнне слоў: тады, то, так што. — Словам, памеркаваўшы ды падумаўшы, можна да чаго-небудзь і дадумацца. ← Якуб Колас.
  •••
  І гэтак далей гл. далей.
  І іншыя (іншае) гл. іншы.
  І падобнае гл. падобны.
 і³, часціца ўзмацняльная.
  1. Ужываецца для ўзмацнення сэнсу таго слова, перад якім стаіць. І працаваў жа ён! Ну і пагодка ж сёння! Аб гэтым і трэба падумаць. ▪ — Дык то Ганна! Ну й дзяўчынка! ← Якуб Колас.
  2. Вылучае, падкрэслівае наступнае слова; па значэнню адпавядае часціцы «нават». Без газет Андрэй Давыдавіч не мог і дня пражыць. ← Уладзімір Корбан. Воўк і лічанае бярэ. ← Прымаўка. І сцены вушы маюць. ← Прыказка.
  3. Адпавядае па значэнню часціцы «таксама». Будзе і на нашай вуліцы свята. ← Прымаўка.
  •••
  Вось табе і... гл. вось.
  Вось табе і маеш! гл. вось.
  Вось табе і на! гл. вось.
  Вось табе і раз! гл. вось.
  І кончана гл. кончана.
  І так — без таго; без гэтага. Дзяцей трэба вызваліць ад работы: яны і так стаміліся.
  І то — нават. [Антаніна Пятроўна:] У цябе талеркі і то ляцяць з рук, а аўтамабільныя дэталі гэта табе не талеркі. ← Кандрат Крапіва.
 і⁴, выклічнік (часта вымаўляецца працяжна).
  1. Выражае высокую ступень якога-н. пачуцця. І — божа мой! — якім духмяным Павее водарам яна [скарынка хлеба]! ← Пятро Глебка.
  2. (звычайна ў пачатку рэплікі). Выражае нязгоду, пярэчанне словам субяседніка. — І-і-і, браце, усё гэта не так.

 й,
  1. Адзінаццатая літара беларускага алфавіта, якая называецца «і кароткае».
  2. Зычны гук, звонкі, сярэднеязычны, фрыкатыўны.