ура

Drukarnik™ вылучае b-варыянты і пазабазавае.
Ці дапушчальна правяраць ТСБМ-1984 па правілах-2010?

ура, выклічнік
  1. Баявы вокліч у час атакі. — Ура! — закрычалі байцы і рынуліся ў бой. / у знач. назоўнік Каля нямецкіх акопаў затрашчалі кулямёты, сталі часта лажыцца міны. Паднялося дружнае, напорыстае «ура». ← Іван Мележ. На страсе хаты ўвесь час не змаўкаў кулямёт. Сярод гэтага гулу Коля чуў далёкае шматгалосае «ура!». ← Алесь Ставер.
  2. Вокліч, які выражае захапленне, адабрэнне чаго-н. Людзі кінуліся да Васіля Іванавіча, ледзь не заціснулі яго ў сваіх абдымках, падхапілі на рукі. — Родненькі! Дарагі! Ура партызанам! ← Міхась Лынькоў. — Пажар на Ўсходзе! Таварышы, ур-р-ра! ← Міхась Чарот. / у знач. назоўнік Узляцелі ў вышыню пілоткі, Грымнула «ура!» — канец вайне. ← Марк Смагаровіч.
  •••
  На ура — а) рашучай атакай з крыкамі «ура»; б) пераноснае значэнне з энтузіязмам, горача; в) пераноснае значэнне не падрыхтаваўшыся, спадзеючыся на выпадковы поспех.

❌

Уся моладзь ходзіць у кароткіх штанах.
Слоўнік: штаны кароткія ў каго — не дарос хто-н. для выканання якой-н. справы.

Дык што ж гэта выходзіць, пакаленне не для выканання спраў?

Слова ура (націск і правільнае напісанне) падаецца ў слоўніках:

Беларуска-рускі слоўнік, трохтомнік (2012)
Вялікі слоўнік беларускай мовы: арфаграфія, акцэнтуацыя, парадыгматыка (2012)
Слоўнік беларускай мовы (2012)
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (1996)
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы, пяцітомнік (1977-1984)

Навігатар

Мемчыкі