Drukarnik™ вылучае b-варыянты і пазабазавае.
Ці дапушчальна правяраць ТСБМ-1984 па правілах-2010?

здагадка, -і, ДМ -дцы; Родны склон мн. -дак; жаночы род
  1. Думка, меркаванне, заснаваныя на верагоднасці, магчымасці чаго-н. Здагадка бацькі была, безумоўна, правільная: чалавек да соснаў мог прыйсці толькі з лесу. ← Яўген Курто. Маланкай у свядомасці Міхала мільганула здагадка: — Ліст ці тэлеграма? ← Алена Васілевіч.
  2. Кемлівасць, здагадлівасць. Дзе не хапае сілы, там выручае спрыт, выручае здагадка. ← Міхась Лынькоў. — Ды ўсё ж няма ў нас у калгасе чалавека з большай гаспадарчай здагадкай, чым Маркавіч. ← Усевалад Краўчанка.
  •••
  Губляцца ў здагадках гл. губляцца.

❌

здагадка

гэта

назоўнік
жаночы род
агульны, неадушаўлёны, неасабовы
не скарачэнне
1-е скланенне

праскланяць слова здагадка
як правільна пісаць і куды ставіць націск

склон	адзіночны лік множны лік
Назоўны хто? што?	здага́дка мн. здага́дкі
Родны каго? чаго?	здага́дкі мн. здага́дак
Давальны каму? чаму?	здага́дцы мн. здага́дкам
Вінавальны каго? што?	здага́дку мн. здага́дкі
Творны кім? чым?	здага́дкай, здага́дкаю мн. здага́дкамі
Месны у кім? у чым?	здага́дцы мн. здага́дках
Клічная форма	— мн. —

скарбніца

прочкі — пакіданне на некаторы час сваёй хаты, сям'і з прычыны нязгоды, неладоў
ісці ў прочкі — сыходзіць з дому, не ўжыўшыся з мужам або жонкай
сабрацца (пайсці) у прочкі — звычайна пайсці ад мужа; пакінуць сям’ю, сваю хату з прычыны неладоў

Пяць стадый прыняцця ў беларусаў:
А можа так і трэба.
А можа так і трэба.
А можа так і трэба.
А можа так і трэба.
А можа так і трэба.

Слова здагадка (націск і правільнае напісанне) падаецца ў слоўніках:

Беларуска-рускі слоўнік, трохтомнік (2012)
Вялікі слоўнік беларускай мовы: арфаграфія, акцэнтуацыя, парадыгматыка (2012)
Граматычны слоўнік назоўніка (2008)
Слоўнік беларускай мовы (2012)
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (1996)
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы, пяцітомнік (1977-1984)

назоўнік здагадка — у родным, давальным, творным і месным склоне

здагадка

Навігатар

Мемчыкі