Drukarnik™ вылучае b-варыянты і пазабазавае.
Ці дапушчальна правяраць ТСБМ-1984 па правілах-2010?

казанне, -я, ніякі род
1. Дзеянне паводле дзеяслоў казаць (у 1 знач.). [Унук] перабівае ціхую стройную плынь казання і слухання. ← Максім Гарэцкі. // Размовы, гутарка. — Крычым мы таму, што казаць не ўмеем. Казанне наша мала дапамагае, дык мы крычым. ← Платон Галавач.
2. Прамова рэлігійна-павучальнага характару; пропаведзь. У нядзелю ў царкве гарачае казанне казаў бацюшка. ← Янка Скрыган. Некалькі вечароў прысвяціў ксёндз Пацейкоўскі, каб улажыць казанне на першае набажэнства. ← Якуб Колас.

❌

казанне

гэта

назоўнік
ніякі род
агульны, неадушаўлёны, неасабовы
не скарачэнне
2-е скланенне

праскланяць слова казанне
як правільна пісаць і куды ставіць націск

склон	адзіночны лік множны лік
Назоўны хто? што?	каза́нне мн. каза́нні
Родны каго? чаго?	каза́ння мн. каза́нняў
Давальны каму? чаму?	каза́нню мн. каза́нням
Вінавальны каго? што?	каза́нне мн. каза́нні
Творны кім? чым?	каза́ннем мн. каза́ннямі
Месны у кім? у чым?	каза́нні мн. каза́ннях
Клічная форма	— мн. —

скарбніца

мянці́ць — што, чым і без дапаўнення — гаварыць многа і без толку, гаварыць бязглуздзіцу; трапацца, лапатаць
мянта́шка — пра таго, хто многа і без толку гаворыць; трапло (пераноснае значэнне)

Языкі быццам з прывязі пазрываліся і мянцілі немаведама што. (Сабаленка)

Доктар сказаў, што трэніроўкі прыбавяць мне гады жыцця. Гэта праўда. Я зрабіла 20 прысяданняў — і адчуваю сябе на 85.

Слова казанне (націск і правільнае напісанне) падаецца ў слоўніках:

Беларуска-рускі слоўнік, трохтомнік (2012)
Вялікі слоўнік беларускай мовы: арфаграфія, акцэнтуацыя, парадыгматыка (2012)
Граматычны слоўнік назоўніка (2008)
Слоўнік беларускай мовы (2012)
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (1996)
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы, пяцітомнік (1977-1984)

назоўнік казанне — у родным, давальным, творным і месным склоне

казанне

Навігатар

Мемчыкі