аішка можа і напіша табе сачыненне,
але памылкі знойдзе друкарнік
назоўнік
жаночы род
агульны, неадушаўлёны, неасабовы
не скарачэнне
1-е скланенне
праскланяць слова кангруэнцыя
як правільна пісаць і куды ставіць націск
| склон | адзіночны лік множны лік |
|---|---|
| Назоўны хто? што? |
кангруэ́нцыя мн. кангруэ́нцыі |
| Родны каго? чаго? |
кангруэ́нцыі мн. кангруэ́нцый |
| Давальны каму? чаму? |
кангруэ́нцыі мн. кангруэ́нцыям |
| Вінавальны каго? што? |
кангруэ́нцыю мн. кангруэ́нцыі |
| Творны кім? чым? |
кангруэ́нцыяй, кангруэ́нцыяю мн. кангруэ́нцыямі |
| Месны у кім? у чым? |
кангруэ́нцыі мн. кангруэ́нцыях |
| Клічная форма | — мн. — |
скарбніца
абэ́лтух — неразумны, някемлівы чалавек (лаянкавае слова)
ёлуп, ёлупень, балды́к, абэ́лтусЗамест таго каб сказаць дзяўчыне «я кахаю цябе», «я цябе люблю», «я жыць без цябе не магу», «я цябе абажаю, абожнюю, любая ты мая, дарагая», мы бубнелі тупую, бязладную, пачварную фразу: «давай з табой дружыць».
Уладзімір Караткевічkanhruencyja — беларуская лацінка
Слова кангруэнцыя (націск і правільнае напісанне) падаецца ў слоўніках:
назоўнік кангруэнцыя — у родным, давальным, творным і месным склоне
дзе паставіць націск у слове кангрэгацыя + часціна мовы
правапіс на базе bnkorpus.info
ліцэнзія CC BY-SA 4.0
› кангламера́цыя (13)
(11) экзістэ́нцыя ‹
› кангруэ́нтнасць (14)
(12) кансістэ́нцыя ‹
› кангруэ́нтны (11)
(8) рэтэ́нцыя ‹
› кангрэгацы́йны (13)
(14) фасфарасцэ́нцыя ‹
› кангрэга́цыя (11)
(12) каалесцэ́нцыя ‹
› кангрэгацыяналі́зм (17)
(16) аўтакаалесцэнцыя ‹
Зрабіце трохмоўныя цэннікі — і беларусам не спатрэбяцца слоўнікі.