Drukarnik™ вылучае b-варыянты і пазабазавае.
Ці дапушчальна правяраць ТСБМ-1984 па правілах-2010?

 канец, -нца, мужчынскі род
  1. Мяжа, край, апошняя кропка працягласці ў прасторы чаго-н., а таксама прылягаючая да іх частка; процілеглае пачатак. Канец палкі. Канец вёскі. ▪ Зазер'е — сяло вялікае. Адзін канец яго ўпіраецца ў возера, а другі хаваецца ў лесе. ← Мікола Ваданосаў. Адам рэзаў у хлеўчуку дровы. Прывітаўшыся, Мікола падхапіў другі канец лучковай пілы і моўчкі пачаў дапамагаць. ← Алесь Якімовіч.
  2. Апошні момант чаго-н., што мае працягласць у часе, а таксама час, звязаны з гэтым момантам. Канец дня. Канец года. ▪ Быў канец верасня, і маладыя бярозкі на ўзлессі стаялі ў залатым убранні. ← Іван Шамякін. [Рыгорку] было вельмі сорамна, ён ледзь дасядзеў да канца заняткаў. ← Якуб Колас. // Завяршэнне, заканчэнне (справы, дзеяння і пад.). Маці патроху тлумачыла Юльцы велізарную кнігу жыцця — гэту мудрую рэч, якую чытаеш-чытаеш і ніколі да канца не даходзіш. ← Змітрок Бядуля.
  3. размоўнае слова Смерць, гібель. Жарабец мог з маху ўдарыць сані аб сасну ці аб валун, тады дзяўчыне — канец! ← Аляксей Карпюк. Хадзілі чуткі, што скора прыйдзе свабода і буржуям будзе канец. ← Міхась Лынькоў.
  4. Вяроўка, канат, якія служаць для прычалу суднаў. — Гэй, на беразе! — данёсся хрыплаваты голас з мора. — Прымайце канец! ← Эдуард Самуйлёнак.
  5. толькі мн. (канцы, -оў). спецыяльны тэрмін Астатні нітак асновы, якія не могуць быць датканы і адразаюцца ад палатна.
  •••
  Аддаць канцы гл. аддаць.
  Адзін канец — усё роўна, няхай будзе так.
  Без канца — вельмі доўга, вельмі многа, бесперапынна.
  Да канца — цалкам, поўнасцю.
  Да канца дзён (сваіх) — да самай смерці.
  Звесці канцы з канцамі гл. звесці.
  Знайсці канец (канцы) гл. знайсці.
  З усіх канцоў — адусюль, з розных напрамкаў (сысціся, з'ехацца і пад.).
  Канца (канца-краю) не відаць (няма) гл. відаць.
  Канца-меры няма гл. няма.
  Канцы з канцамі не сходзяцца — а) няма ўзгодненасці, адпаведнасці паміж рознымі часткамі, старанамі чаго-н.; б) у каго не хапае каму-н. чаго-н. на ўвесь вызначаны перыяд.
  Канцы прыйшлі каму — наступіла смерць.
  Канцы ў ваду — ніякіх слядоў (злачынства, правіннасці) не засталося.
  На благі канец — пра бязвыхаднае, цяжкае становішча.
  Не з таго канца — не так, як патрэбна (рабіць, пачынаць што-н.).
  Падбіць канцы гл. падбіць.
  Пад канец — пры заканчэнні.
  Палка з двума канцамі гл. палка.
  У два канцы — туды і назад (ехаць, ісці і пад.).
  Хаваць канцы гл. хаваць.