Drukarnik™ вылучае b-варыянты і пазабазавае.
Ці дапушчальна правяраць ТСБМ-1984 па правілах-2010?

акуляры, -аў; адзіночны лік няма.
  1. Аптычная прылада з двух шкельцаў з аглабелькамі. Служыць для выпраўлення недахопаў зроку або засцярогі вачэй ад пашкоджанняў. Ад шкельцаў акуляраў, як ад люстэрак, па траве скакалі сонечныя зайчыкі. ← Васіль Хомчанка. У пісара былі чорныя вусы, праўда, кароткія, і рэзка азначанае месца барады, заросшае кароткаю густою шэрсцю, невялікі задзёрты нос і прыплюшчаныя блізарукія вочы, прыкрытыя цёмнымі акулярамі. ← Якуб Колас.
  2. Кружок больш светлай або цёмнай афарбоўкі вакол вачэй у жывёл.
  •••
  Акуляры наставіць гл. наставіць.
  Глядзець праз ружовыя акуляры гл. глядзець.

❌

акуляры

гэта

назоўнік
толькі множны лік
агульны, неадушаўлёны, неасабовы
не скарачэнне
множналікавы

праскланяць слова акуляры
як правільна пісаць і куды ставіць націск

склон	адзіночны лік множны лік
Назоўны хто? што?	— мн. акуля́ры
Родны каго? чаго?	— мн. акуля́раў
Давальны каму? чаму?	— мн. акуля́рам
Вінавальны каго? што?	— мн. акуля́ры
Творны кім? чым?	— мн. акуля́рамі
Месны у кім? у чым?	— мн. акуля́рах
Клічная форма	— мн. —

Хлеб даставаўся цяжка. Кінуць яго быў смяротны грэх. Абраніўшы, трэ было падняць кавалак, пацалаваць і сказаць: «Даруй, божухна». Хлеб абагаўлялі.

Уладзімір Караткевіч, «Зямля пад белымі крыламі»

Слова акуляры (націск і правільнае напісанне) падаецца ў слоўніках:

Беларуска-рускі слоўнік, трохтомнік (2012)
Вялікі слоўнік беларускай мовы: арфаграфія, акцэнтуацыя, парадыгматыка (2012)
Граматычны слоўнік назоўніка (2008)
Слоўнік беларускай мовы (2012)
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (1996)
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы, пяцітомнік (1977-1984)

назоўнік акуляры — у родным, давальным, творным і месным склоне

акуляры

Навігатар

Мемчыкі