Drukarnik™ вылучае b-варыянты і пазабазавае.
Ці дапушчальна правяраць ТСБМ-1984 па правілах-2010?

куча, -ы, жаночы род
  1. Вялікая колькасць якіх-н. прадметаў, у беспарадку наваленых адзін на другі. Куча камення. Куча галля. // Вялікая колькасць чаго-н. сыпкага, зваленая горкай на адным месцы. Куча пяску. ▪ Жыта ссыпаюць проста ў кучу на брызент каля вагі. ← Алена Васілевіч.
  2. Гурт людзей, жывёл. — Разыдзіцеся, хлопцы, не збірайцеся ў кучы! — загадаў начальнік дэпо. ← Міхась Лынькоў. Вось коцяцца, як клубкі, авечкі, то рассыпаючыся, то збіваючыся ў густую кучу. ← Алесь Якімовіч.
  3. размоўнае слова Мноства; вялікая колькасць. Мець кучу грошай. Куча непрыемнасцей. ▪ Цяпер дзве Іванавы сястры замужам, старэйшы брат Спірыдон ажаніўся, сваіх дзяцей куча. ← Аркадзь Чарнышэвіч.
  •••
  Валіць (усё) у адну кучу гл. валіць.
  Куча мала — вокліч у дзіцячай гульні, па якому ўдзельнікі падаюць адзін на аднаго.

❌

куча

гэта

назоўнік
жаночы род
агульны, неадушаўлёны, неасабовы
не скарачэнне
1-е скланенне

праскланяць слова куча
як правільна пісаць і куды ставіць націск

склон	адзіночны лік множны лік
Назоўны хто? што?	ку́ча мн. ку́чы
Родны каго? чаго?	ку́чы мн. ку́ч
Давальны каму? чаму?	ку́чы мн. ку́чам
Вінавальны каго? што?	ку́чу мн. ку́чы
Творны кім? чым?	ку́чай, ку́чаю мн. ку́чамі
Месны у кім? у чым?	ку́чы мн. ку́чах
Клічная форма	— мн. —

Слова куча (націск і правільнае напісанне) падаецца ў слоўніках:

Беларуска-рускі слоўнік, трохтомнік (2012)
Вялікі слоўнік беларускай мовы: арфаграфія, акцэнтуацыя, парадыгматыка (2012)
Граматычны слоўнік назоўніка (2008)
Слоўнік беларускай мовы (2012)
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (1996)
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы, пяцітомнік (1977-1984)

назоўнік куча — у родным, давальным, творным і месным склоне

куча

Навігатар

Мемчыкі