Drukarnik™ вылучае b-варыянты і пазабазавае.
Ці дапушчальна правяраць ТСБМ-1984 па правілах-2010?

метка, -і, ДМ -тцы; Родны склон мн. -так; жаночы род
  1. Штучны або радзімы знак, які адрознівае прадметы або істоты ад іншых падобных прадметаў, істот. [Ляснік] спыніўся каля тоўстай лістоўніцы, паглядзеў нумар. — Вось гэтую будзеце спілоўваць, рабіце метку. ← Алесь Пальчэўскі. На месячным графіку крывая ўпарта не хацела паўзці за трывожную сінюю метку пяцідзесяці працэнтаў. ← Уладзімір Шыцік.
  2. След, які астаўся пасля чаго-н. У падпаветцы не было парадку, валяліся карчы, якіх жаночыя рукі не маглі рассекчы, на іх было шмат метак ад сякеры. ← Ілья Гурскі.
  3. Дзеянне паводле знач. дзеяслоў меціць².

❌

метка

гэта

назоўнік
жаночы род
агульны, неадушаўлёны, неасабовы
не скарачэнне
1-е скланенне

праскланяць слова метка
як правільна пісаць і куды ставіць націск

склон	адзіночны лік множны лік
Назоўны хто? што?	ме́тка мн. ме́ткі
Родны каго? чаго?	ме́ткі мн. ме́так
Давальны каму? чаму?	ме́тцы мн. ме́ткам
Вінавальны каго? што?	ме́тку мн. ме́ткі
Творны кім? чым?	ме́ткай, ме́ткаю мн. ме́ткамі
Месны у кім? у чым?	ме́тцы мн. ме́тках
Клічная форма	— мн. —

Такое ўражанне, што 80 % беларускіх прыказак — пра беды, бядоту, галечу, галоту, нястачы, нядолю, слёзы, енк, адчай, пакуты, мукі, мучэнні, гора, гараванне, боль, смутак, няшчасце, гаротны лёс.

У капца́ няма канца.

Слова метка (націск і правільнае напісанне) падаецца ў слоўніках:

Беларуска-рускі слоўнік, трохтомнік (2012)
Вялікі слоўнік беларускай мовы: арфаграфія, акцэнтуацыя, парадыгматыка (2012)
Граматычны слоўнік назоўніка (2008)
Слоўнік беларускай мовы (2012)
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (1996)
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы, пяцітомнік (1977-1984)

назоўнік метка — у родным, давальным, творным і месным склоне

метка

Навігатар

Мемчыкі