Drukarnik™ вылучае b-варыянты і пазабазавае.
Ці дапушчальна правяраць ТСБМ-1984 па правілах-2010?

нораў, -раву, мужчынскі род
  1. Характар, сукупнасць псіхічных якасцей. Круты нораў. Вясёлы нораў. ▪ Нораву.. [Кірыла] быў неспакойнага. ← Мікола Лупсякоў. [Маўра] не стала пярэчыць [мужу]. Не магла. Гэта было не ў яе нораве. ← Мікола Ткачоў. / у пераноснае значэнне ужыв. На што вада, але і тая Не ўсюды роўны нораў мае. Спакойна ў ямах і заторах, Але капае дол у горах. ← Якуб Колас. Калгасныя коні .. былі розныя — і па выгляду, і па звычках, і па нораву. ← Мікола Ракітны.
  2. звычайна мн. (норавы, -аў). Звычай, уклад жыцця, звычка. Учора ў клубе Барыс праслухаў лекцыю аб норавах капіталістычнага грамадства. ← Хведар Жычка.
  •••
  З норавам — упарты, наравісты.

❌

нораў

гэта

назоўнік
мужчынскі род
агульны, неадушаўлёны, неасабовы
не скарачэнне
2-е скланенне

праскланяць слова нораў
як правільна пісаць і куды ставіць націск

склон	адзіночны лік множны лік
Назоўны хто? што?	но́раў мн. но́равы
Родны каго? чаго?	но́раву мн. но́раваў
Давальны каму? чаму?	но́раву мн. но́равам
Вінавальны каго? што?	но́раў мн. но́равы
Творны кім? чым?	но́равам мн. но́равамі
Месны у кім? у чым?	но́раве мн. но́равах
Клічная форма	— мн. —

Слова нораў (націск і правільнае напісанне) падаецца ў слоўніках:

Беларуска-рускі слоўнік, трохтомнік (2012)
Вялікі слоўнік беларускай мовы: арфаграфія, акцэнтуацыя, парадыгматыка (2012)
Граматычны слоўнік назоўніка (2008)
Слоўнік беларускай мовы (2012)
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (1996)
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы, пяцітомнік (1977-1984)

назоўнік нораў — у родным, давальным, творным і месным склоне

нораў

Навігатар

Мемчыкі