падшпорванне

гэта

назоўнік
ніякі род
агульны, неадушаўлёны, неасабовы
не скарачэнне
2-е скланенне

праскланяць слова падшпорванне
як правільна пісаць і куды ставіць націск

склон	адзіночны лік множны лік
Назоўны хто? што?	падшпо́рванне мн. падшпо́рванні
Родны каго? чаго?	падшпо́рвання мн. падшпо́рванняў
Давальны каму? чаму?	падшпо́рванню мн. падшпо́рванням
Вінавальны каго? што?	падшпо́рванне мн. падшпо́рванні
Творны кім? чым?	падшпо́рваннем мн. падшпо́рваннямі
Месны у кім? у чым?	падшпо́рванні мн. падшпо́рваннях
Клічная форма	— мн. —

арфаграфічны слоўнік

скарбніца

на Гарадзеншчыне казалі:
філюта ‘залішне свавольны, гарэзлівы, лоўкі, шустры’ (польск. filut ‘свавольнік, круцель, гарэза, прайдзісвет’)

«Аньця як філюта, скура на ёй гаворыць».

У зборніку беларускіх прыказак і прымавак ёсць прыказка з назоўнікам бусел: Дзе бусел вядзецца — там шчаслівае месца. Бусел, паводле даўніх народных вераванняў, лічыўся птушкай свяшчэннай. Той хаце, на якой або паблізу якой бусел ладзіць сваё гняздо, ён прыносіць шчасце.

padšporvannie — беларуская лацінка

Слова падшпорванне (націск і правільнае напісанне) падаецца ў слоўніках: