Drukarnik™ вылучае b-варыянты і пазабазавае.
Ці дапушчальна правяраць ТСБМ-1984 па правілах-2010?

палёгка, -і, ДМ -гцы; Родны склон мн. -гак; жаночы род
  1. Дзеянне і стан паводле знач. дзеяслоў палегчыць.
  2. Пачуццё заспакаення, вызвалення ад трывогі, непакою і пад. Лемяшэвіч выцер хусцінкай лоб і ўздыхнуў, адчуўшы раптам такую палёгку — быццам камень з сэрца скаціўся. ← Іван Шамякін.
  3. Поўнае або частковае вызваленне ад выканання ўстаноўленых законам якіх-н. абавязкаў. Яшчэ пазалетась [Глушак] падзяліў гаспадарку з Яўхімам.. Думаў — галоўнае — падаткі зрэжуць, палёгку нейкую дадуць. ← Іван Мележ.

❌

палёгка

гэта

назоўнік
жаночы род
агульны, неадушаўлёны, неасабовы
не скарачэнне
1-е скланенне

праскланяць слова палёгка
як правільна пісаць і куды ставіць націск

склон	адзіночны лік множны лік
Назоўны хто? што?	палё́гка мн. палё́гкі
Родны каго? чаго?	палё́гкі мн. палё́гак
Давальны каму? чаму?	палё́гцы мн. палё́гкам
Вінавальны каго? што?	палё́гку мн. палё́гкі
Творны кім? чым?	палё́гкай, палё́гкаю мн. палё́гкамі
Месны у кім? у чым?	палё́гцы мн. палё́гках
Клічная форма	— мн. —

скарбніца

хадзі́ць як дунду́к — пра насупленага, няскладнага, непаваротлівага чалавека

хто такі дундук?

— Ты ўпэўнены, што перапісваешся толькі са мной?
— Упэўнены. Чаму ты запытваеш?
— Таму што і Вальжына, і Гануля — гэта я.
— Вось бачыш, толькі з табой.

Слова палёгка (націск і правільнае напісанне) падаецца ў слоўніках:

Беларуска-рускі слоўнік, трохтомнік (2012)
Вялікі слоўнік беларускай мовы: арфаграфія, акцэнтуацыя, парадыгматыка (2012)
Граматычны слоўнік назоўніка (2008)
Слоўнік беларускай мовы (2012)
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (1996)
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы, пяцітомнік (1977-1984)

назоўнік палёгка — у родным, давальным, творным і месным склоне

палёгка

Навігатар

Мемчыкі