паліца

Drukarnik™ вылучае b-варыянты і пазабазавае.
Ці дапушчальна правяраць ТСБМ-1984 па правілах-2010?

па́ліца, -ы, жаночы род
  Цяжкая дубіна з патоўшчаным канцом, якая ў старажытныя часы служыла зброяй.
палі́ца, -ы, жаночы род
  1. Дошка або некалькі дошак, прымацаваных да сцяны або ўнутры шафы для размяшчэння кніг, пасуды і пад. Над сталом у акуратнай, зашклёнай раме вісеў вялікі партрэт Шота Руставелі, на паліцы ляжалі стопкі кніг, па выгляду многа ўжо чытаных. ← Эдуард Самуйлёнак. На паліцах крамы — шапкі, кірзавыя боты, скрынкі цукерак, пернікаў. ← Мікола Ракітны. // размоўнае слова Верхняя лаўка для ляжання або для багажу ў чыгуначным вагоне. Дзяцей набілася поўнае купэ. А некалькі хлапчукоў умудрыліся залезці нават на багажныя паліцы. ← Васіль Хомчанка. У самым канцы.. [Балашоў] знайшоў незанятую верхнюю паліцу, ускінуў на яе маленькі фанерны чамаданчык і пачаў умошчвацца на начлег. ← Сяргей Грахоўскі.
  2. спецыяльны тэрмін Частка плуга, якая аддзяляе і пераварочвае падрэзаны лемяшом пласт зямлі; адвал. // Прыстасаванне ў некаторых сельскагаспадарчых машынах.
  •••
  Класці зубы на паліцу гл. класці.

❌

склон	адзіночны лік множны лік
Назоўны хто? што?	па́ліца мн. па́ліцы
Родны каго? чаго?	па́ліцы мн. па́ліц
Давальны каму? чаму?	па́ліцы мн. па́ліцам
Вінавальны каго? што?	па́ліцу мн. па́ліцы
Творны кім? чым?	па́ліцай, па́ліцаю мн. па́ліцамі
Месны у кім? у чым?	па́ліцы мн. па́ліцах
Клічная форма	— мн. —

Слова паліца (націск і правільнае напісанне) падаецца ў слоўніках:

Беларуска-рускі слоўнік, трохтомнік (2012)
Вялікі слоўнік беларускай мовы: арфаграфія, акцэнтуацыя, парадыгматыка (2012)
Граматычны слоўнік назоўніка (2008)
Слоўнік беларускай мовы (2012)
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (1996)
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы, пяцітомнік (1977-1984)

назоўнік паліца — у родным, давальным, творным і месным склоне

Навігатар

Мемчыкі