пачужэнне

гэта

назоўнік
ніякі род
агульны, неадушаўлёны, неасабовы
не скарачэнне
2-е скланенне

праскланяць слова пачужэнне
як правільна пісаць і куды ставіць націск

склон	адзіночны лік множны лік
Назоўны хто? што?	пачужэ́нне мн. пачужэ́нні
Родны каго? чаго?	пачужэ́ння мн. пачужэ́нняў
Давальны каму? чаму?	пачужэ́нню мн. пачужэ́нням
Вінавальны каго? што?	пачужэ́нне мн. пачужэ́нні
Творны кім? чым?	пачужэ́ннем мн. пачужэ́ннямі
Месны у кім? у чым?	пачужэ́нні мн. пачужэ́ннях
Клічная форма	— мн. —

арфаграфічны слоўнік

скарбніца

Пахваліць жоначку не грэх.
напр.: мая жоначка божая пчолачка

(хаця вам любы коўч скажа, што хваліць трэба ўчынкі, а не чалавека)

Беларусы не імперцы.
ТАК, АЛЕ… дзяржаву назвалі ВЯЛІКАЕ Княства Літоўскае.

Беларусы талерантныя.
ТАК, АЛЕ… паспрабуй сказаць суседзям, што геі таксама людзі.

«Хавайся ў бульбу».
ТАК, АЛЕ… колькі разоў вы хаваліся ў бульбу?

pačužennie — беларуская лацінка

Слова пачужэнне (націск і правільнае напісанне) падаецца ў слоўніках: