STARNIK
STARNIK
аішка можа і напіша табе сачыненне,
але памылкі знойдзе друкарнік
назоўнік
жаночы род
агульны, неадушаўлёны, неасабовы
не скарачэнне
1-е скланенне
праскланяць слова апона
як правільна пісаць і куды ставіць націск
| склон | адзіночны лік множны лік |
|---|---|
| Назоўны хто? што? |
апо́на мн. апо́ны |
| Родны каго? чаго? |
апо́ны мн. апо́н |
| Давальны каму? чаму? |
апо́не мн. апо́нам |
| Вінавальны каго? што? |
апо́ну мн. апо́ны |
| Творны кім? чым? |
апо́най, апо́наю мн. апо́намі |
| Месны у кім? у чым? |
апо́не мн. апо́нах |
| Клічная форма | — мн. — |
скарбніца
сабакам сена касіць — бадзяцца дзе-небудзь, займаючыся пустой справай; знаходзіцца невядома дзе і займацца невядома чым
сабакам сена не косяць і яны не ядуць яго, запомні!— Максім, я падымаю арэнду за кватэру з наступнага месяца. Свежы рамонт. Вы павінны зразумець.
— Дык гэта ж я яго зрабіў!
— Дзякуй.
apona — беларуская лацінка
Слова апона (націск і правільнае напісанне) падаецца ў слоўніках:
назоўнік апона — у родным, давальным, творным і месным склоне
дзе паставіць націск у слове апонка + часціна мовы
правапіс на базе bnkorpus.info
ліцэнзія CC BY-SA 4.0
› апо́лудні (8)
(6) Сымо́на ‹
› апо́льчык (8)
(4) но́на ‹
› апо́мніцца (9)
(5) ано́на ‹
› апо́нка (6)
(6) запо́на ‹
› апо́ра (5)
(6) папо́на ‹
› апо́рак (6)
(8) перапо́на ‹
Зрабіце трохмоўныя цэннікі — і беларусам не спатрэбяцца слоўнікі.
