Drukarnik™ вылучае b-варыянты і пазабазавае.
Ці дапушчальна правяраць ТСБМ-1984 па правілах-2010?

апраўданне, -я, ніякі род
  1. Дзеянне паводле знач. дзеяслоў апраўдаць.
  2. Прызнанне падсуднага невінаватым; прыгавор суда, які адхіляе прад'яўленае падсуднаму абвінавачанне. Адвакат патрабаваў апраўдання падабароннага.
  3. Довады, якімі можна апраўдаць каго-, што-н. [Паходня:] — Ты шукаеш апраўдання, Захаравіч, супакойваеш самога сябе. ← Тарас Хадкевіч. // Тлумачэнне, у якім прыводзяцца падставы, якія дазваляюць апраўдаць каго-, што-н. У Косці вырвалася міжволі ні то апраўданне, ні то просьба, ні то скарга. ← Аляксей Карпюк.

❌

апраўданне

гэта

назоўнік
ніякі род
агульны, неадушаўлёны, неасабовы
не скарачэнне
2-е скланенне

праскланяць слова апраўданне
як правільна пісаць і куды ставіць націск

склон	адзіночны лік множны лік
Назоўны хто? што?	апраўда́нне мн. апраўда́нні
Родны каго? чаго?	апраўда́ння мн. апраўда́нняў
Давальны каму? чаму?	апраўда́нню мн. апраўда́нням
Вінавальны каго? што?	апраўда́нне мн. апраўда́нні
Творны кім? чым?	апраўда́ннем мн. апраўда́ннямі
Месны у кім? у чым?	апраўда́нні мн. апраўда́ннях
Клічная форма	— мн. —

— Добры вечар. Гарэлку з колай, калі ласка.
— Скончылася. Пепсі падыдзе?
— Давайце.
Так я першы раз у жыцці паспытаў пепсі з колай.

Слова апраўданне (націск і правільнае напісанне) падаецца ў слоўніках:

Беларуска-рускі слоўнік, трохтомнік (2012)
Вялікі слоўнік беларускай мовы: арфаграфія, акцэнтуацыя, парадыгматыка (2012)
Граматычны слоўнік назоўніка (2008)
Слоўнік беларускай мовы (2012)
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (1996)
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы, пяцітомнік (1977-1984)

назоўнік апраўданне — у родным, давальным, творным і месным склоне

апраўданне

Навігатар

Мемчыкі