Drukarnik™ вылучае b-варыянты і пазабазавае.
Ці дапушчальна правяраць ТСБМ-1984 па правілах-2010?

подпіс, -у, мужчынскі род
  1. Дзеянне паводле дзеяслоў падпісваць — падпісаць (у 1 знач.).
  2. Прозвішча, напісанае ўласнаручна пад якім-н. тэкстам, малюнкам, карцінай і пад. для пацвярджэння свайго аўтарства або згоды з чым-н. Гэта была... заява. Кароткая. «... Прашу прыняць мяне і ўвесь мой інвентар у калгас». Тады — подпіс: «Ждановіч Міхаіл Селівестравіч». ← Янка Брыль. Паставіўшы подпіс і дату, Алік прачытаў напісанае ўсё з пачатку. ← Аляксей Кулакоўскі. Размашысты подпіс гаварыў пра тое, што чалавек з упэўненасцю сведчыў складзеную для яго па ўсёй форме паперу. ← Алесь Асіпенка.
  3. Надпіс над чым-н., пад чым-н. [Чыкуноў:] — Прыйдзецца і схему [канструкцыі] перачарціць, і подпіс зрабіць іншы. ← Яўген Васілёнак. У думках [Рыгор] перагарнуў старонкі падручніка, усплыў у памяці і малюнак з подпісам. ← Барыс Стральцоў.

❌

подпіс

гэта

назоўнік
мужчынскі род
агульны, неадушаўлёны, неасабовы
не скарачэнне
2-е скланенне

праскланяць слова подпіс
як правільна пісаць і куды ставіць націск

склон	адзіночны лік множны лік
Назоўны хто? што?	по́дпіс мн. по́дпісы
Родны каго? чаго?	по́дпісу мн. по́дпісаў
Давальны каму? чаму?	по́дпісу мн. по́дпісам
Вінавальны каго? што?	по́дпіс мн. по́дпісы
Творны кім? чым?	по́дпісам мн. по́дпісамі
Месны у кім? у чым?	по́дпісе мн. по́дпісах
Клічная форма	— мн. —

Слова подпіс (націск і правільнае напісанне) падаецца ў слоўніках:

Беларуска-рускі слоўнік, трохтомнік (2012)
Вялікі слоўнік беларускай мовы: арфаграфія, акцэнтуацыя, парадыгматыка (2012)
Граматычны слоўнік назоўніка (2008)
Слоўнік беларускай мовы (2012)
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (1996)
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы, пяцітомнік (1977-1984)

назоўнік подпіс — у родным, давальным, творным і месным склоне

подпіс

Навігатар

Мемчыкі