Drukarnik™ вылучае b-варыянты і пазабазавае.
Ці дапушчальна правяраць ТСБМ-1984 па правілах-2010?

прыз¹, -а; мн. прызы, -оў; мужчынскі род
  Узнагарода пераможцу ў якім-н. спаборніцтве. Тут жа праводзяцца спартыўныя спаборніцтвы, конкурс мастацкай самадзейнасці, уручаюцца прызы. ← Хведар Жычка. Здавалася, перад Сяргеем быў адзін з тых атлетаў, якія прывыклі браць прызы па падыманню цяжараў на спартыўных спаборніцтвах. ← Іван Сіўцоў. [Гунава:] — Дог, якога вы бачылі, мае два міжнародныя прызы. ← Эдуард Самуйлёнак.
   [Фр. prix.]
прыз², -а, мужчынскі род
  Захопленае ў марской вайне варожае судна або іншая маёмасць, якая па міжнароднаму праву пераходзіць таму, хто іх захапіў.
   [Фр. prise.]

❌

прыз

гэта

назоўнік
мужчынскі род
агульны, неадушаўлёны, неасабовы
не скарачэнне
2-е скланенне

праскланяць слова прыз
як правільна пісаць і куды ставіць націск

склон	адзіночны лік множны лік
Назоўны хто? што?	пры́з мн. прызы́
Родны каго? чаго?	пры́за мн. прызо́ў
Давальны каму? чаму?	пры́зу мн. прыза́м
Вінавальны каго? што?	пры́з мн. прызы́
Творны кім? чым?	пры́зам мн. прыза́мі
Месны у кім? у чым?	пры́зе мн. прыза́х
Клічная форма	— мн. —

скарбніца

Смачнога!
Сыць, Божа! Сыць вам, людцы!
Смачна есці!

Да сы́ці — уволю, удосталь, да адвалу.
Наесціся да сыці. Нацешыцца да сыці.

Слова прыз (націск і правільнае напісанне) падаецца ў слоўніках:

Беларуска-рускі слоўнік, трохтомнік (2012)
Вялікі слоўнік беларускай мовы: арфаграфія, акцэнтуацыя, парадыгматыка (2012)
Граматычны слоўнік назоўніка (2008)
Слоўнік беларускай мовы (2012)
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (1996)
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы, пяцітомнік (1977-1984)

назоўнік прыз — у родным, давальным, творным і месным склоне

Навігатар

Мемчыкі

Зрабіце трохмоўныя цэннікі — і беларусам не спатрэбяцца слоўнікі.

Геральдыка Беларусі ад нейрасеткі: Орша