Drukarnik™ вылучае b-варыянты і пазабазавае.
Ці дапушчальна правяраць ТСБМ-1984 па правілах-2010?

пудзіла, -а, ніякі род
  1. Чучала ў выглядзе чалавека, якое выстаўляецца на палях, агародах для адпужвання птушак. За плотам сярод канапель стаіць там пудзіла, стаіць, здзіўлена растапырыўшы ў бакі рукі, і цікуе за ўсімі з-пад нізка насунутай на колік шапкі. ← Платон Галавач. У гародзе, за пахілым парканам матлялася на ветры пудзіла на вераб'ёў. ← Мікола Арочка. // пераноснае значэнне Пра тое, што выклікае страх, сполах у каго-н. Царская Расія была пудзілам для нацыянальна-рэвалюцыйнага руху ў Еўропе.
  2. пераноснае значэнне Пра неахайна, непрыгожа апранутага, брыдкага чалавека. [Гусоўскі:] — Глядзі, якім пудзілам апранулі! Цікава, для чаго такая маскіроўка? ← Іван Навуменка. [Насця:] — Ну, паглядзі ты на сябе: на каго ты падобен у гэтым рызмане? Дзе ж ёсць другое такое пудзіла на свеце? ← Якуб Колас.
  •••
  Пудзіла (агароднае) гарохавае — пра смешна, безгустоўна адзетага чалавека.

❌

пудзіла

гэта

назоўнік
ніякі род
агульны, неадушаўлёны, неасабовы
не скарачэнне
2-е скланенне

праскланяць слова пудзіла
як правільна пісаць і куды ставіць націск

склон	адзіночны лік множны лік
Назоўны хто? што?	пу́дзіла мн. пу́дзілы
Родны каго? чаго?	пу́дзіла мн. пу́дзіл
Давальны каму? чаму?	пу́дзілу мн. пу́дзілам
Вінавальны каго? што?	пу́дзіла мн. пу́дзілы
Творны кім? чым?	пу́дзілам мн. пу́дзіламі
Месны у кім? у чым?	пу́дзіле мн. пу́дзілах
Клічная форма	— мн. —

Слова пудзіла (націск і правільнае напісанне) падаецца ў слоўніках:

Беларуска-рускі слоўнік, трохтомнік (2012)
Вялікі слоўнік беларускай мовы: арфаграфія, акцэнтуацыя, парадыгматыка (2012)
Граматычны слоўнік назоўніка (2008)
Слоўнік беларускай мовы (2012)
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (1996)
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы, пяцітомнік (1977-1984)

назоўнік пудзіла — у родным, давальным, творным і месным склоне

пудзіла

Навігатар

Мемчыкі