рыса

Drukarnik™ вылучае b-варыянты і пазабазавае.
Ці дапушчальна правяраць ТСБМ-1984 па правілах-2010?

рыса, -ы, жаночы род
  1. Вузкая палоска, лінія. Правесці рысу.
  2. Лінія (існуючая ці ўяўная), якая раздзяляе што-н.; рубеж. Рыса пад'ёму ўзроўню вады. ▪ Сцяпан яшчэ раз з усмешкай зірнуў на мяне і прыцішыў ход: мы праязджалі гарадскую рысу, і наперадзе былі ўжо добра відаць прыгожыя дамы Зялёнага Луга. ← Уладзімір Ляўданскі.
  3. звычайна мн. (рысы, рыс). Сукупнасць частак, ліній, якая стварае характэрнае аблічча (звычайна ў спалучэнні: рысы твару). Гэта быў каўказскага тыпу чалавек з рэзкімі рысамі твару. ← Іван Новікаў. Здараецца, што бывае цяжка ўявіць дарагія рысы блізкага чалавека, калі вельмі хочаш гэта зрабіць. ← Іван Шамякін.
  4. пераноснае значэнне Прыкмета, асаблівасці якасць. Рысы характару. Рысы новага чалавека. ▪ Неабходна адзначыць такую важную рысу ў характарах герояў Кузьмы Чорнага, як жыццярадаснасць, аптымізм, захапленне жыццём. ← Іван Кудраўцаў.
  •••
  Падвесці рысу гл. падвесці.
  У агульных рысах — без падрабязнасцей.

❌

склон	адзіночны лік множны лік
Назоўны хто? што?	ры́са мн. ры́сы
Родны каго? чаго?	ры́сы мн. ры́с
Давальны каму? чаму?	ры́се мн. ры́сам
Вінавальны каго? што?	ры́су мн. ры́сы
Творны кім? чым?	ры́сай, ры́саю мн. ры́самі
Месны у кім? у чым?	ры́се мн. ры́сах
Клічная форма	— мн. —

Слова рыса (націск і правільнае напісанне) падаецца ў слоўніках:

Беларуска-рускі слоўнік, трохтомнік (2012)
Вялікі слоўнік беларускай мовы: арфаграфія, акцэнтуацыя, парадыгматыка (2012)
Граматычны слоўнік назоўніка (2008)
Слоўнік беларускай мовы (2012)
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (1996)
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы, пяцітомнік (1977-1984)

назоўнік рыса — у родным, давальным, творным і месным склоне

Навігатар

Мемчыкі