Drukarnik™ вылучае b-варыянты і пазабазавае.
Ці дапушчальна правяраць ТСБМ-1984 па правілах-2010?

астача, -ы, жаночы род
  1. Тое, што асталося пасля аддзялення часткі; рэшткі чаго-н. Бавар[ац].. выліў у сваю чарку астачу з бутэлькі, не спяшаючыся выпіў і падаўся з альтанкі да запрэжанай фуры. ← Мікола Ракітны. За канаўкаю чалавек прывязаў каня да мізэрнай астачы плота. ← Кузьма Чорны.
  2. спецыяльны тэрмін Велічыня, якая атрымліваецца пры адыманні ад дзеліва здабытку дзельніка на цэлую дзель. Дзяленне без астачы. Астача ад дзялення.
  •••
  Без астачы — цалкам, поўнасцю.

❌

астача

гэта

назоўнік
жаночы род
агульны, неадушаўлёны, неасабовы
не скарачэнне
1-е скланенне

праскланяць слова астача
як правільна пісаць і куды ставіць націск

склон	адзіночны лік множны лік
Назоўны хто? што?	аста́ча мн. —
Родны каго? чаго?	аста́чы мн. —
Давальны каму? чаму?	аста́чы мн. —
Вінавальны каго? што?	аста́чу мн. —
Творны кім? чым?	аста́чай, аста́чаю мн. —
Месны у кім? у чым?	аста́чы мн. —
Клічная форма	— мн. —

скарбніца

прочкі — пакіданне на некаторы час сваёй хаты, сям'і з прычыны нязгоды, неладоў
ісці ў прочкі — сыходзіць з дому, не ўжыўшыся з мужам або жонкай
сабрацца (пайсці) у прочкі — звычайна пайсці ад мужа; пакінуць сям’ю, сваю хату з прычыны неладоў

Я не пацярпеў няўдачу. Я проста знайшоў 10000 спосабаў, якія не працуюць.

Томас Эдысан, амерыканскі вынаходнік

Слова астача (націск і правільнае напісанне) падаецца ў слоўніках:

Беларуска-рускі слоўнік, трохтомнік (2012)
Вялікі слоўнік беларускай мовы: арфаграфія, акцэнтуацыя, парадыгматыка (2012)
Граматычны слоўнік назоўніка (2008)
Слоўнік беларускай мовы (2012)
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (1996)
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы, пяцітомнік (1977-1984)

назоўнік астача — у родным, давальным, творным і месным склоне

астача

Навігатар

Мемчыкі