Drukarnik™ вылучае b-варыянты і пазабазавае.
Ці дапушчальна правяраць ТСБМ-1984 па правілах-2010?

 свіст, -у, Месны склон -сце, мужчынскі род
  1. Рэзкі, высокі гук, які ўтвараецца моцным выдыханнем паветра праз сціснутыя губы ці зубы, а таксама пры дапамозе свістка ці іншага прыстасавання. Першым свіснуў самы меншы хлопчык. Ад яго свісту спынілася машына. ← Рыгор Няхай. // Такі гук, як выражэнне незадавальнення чым-н., асуджэнне чаго-н. Кожнае прозвішча сустракалася то воплескамі, то маўчаннем, а то і свістам з якога-небудзь кутка плошчы. ← Тарас Хадкевіч.
  2. Гук такога тэмбру, які ўтвараецца птушкамі, жывёламі. Свіст драздоў. Свіст сусліка. ▪ Травы, краскі, кожны ліст На бярозе, клёне — Салаўіны ловяць свіст, Скачуць у тым звоне. ← Антон Бялевіч.
  3. Высокі, рэзкі гук, які ўтвараецца парай, паветрам, што вырываецца з сілай праз вузкую адтуліну. Свіст паравоза. ▪ У кабіну са свістам шуганула паветра. ← Антон Алешка. // Гукі, якія ўзнікаюць пры хуткім руху хваль паветра ў слаях атмасферы. Такія ўжо вятры... Здаецца, з шумам, свістам Раскладваюць кастры З асыпанага лісту. ← Анатоль Астрэйка.
  4. Гук, які ўтварае прадмет пры хуткім рассяканні паветра. Свіст куль. ▪ Вуліцы, па-над якімі, як адвечны праклён, толькі і чулася лаянка людзей, свіст пуг ды натужнае хрыпенне коней — гэтыя вуліцы былі прыўзняты, забрукаваны. ← Мікола Ткачоў. Узвыла паветра пад гарачым свістам снарадаў. ← Міхась Лынькоў.
  •••
  Мастацкі свіст — высвістванне мелодыі.