Drukarnik™ вылучае b-варыянты і пазабазавае.
Ці дапушчальна правяраць ТСБМ-1984 па правілах-2010?

сентэнцыя, -і, жаночы род
кніжны стыль Выслоўе павучальнага характару. Дзямід маўкліва і вельмі сур'ёзна выслухаў Грышкавы сентэнцыі, а калі той выказаўся, папрасіў завярнуць кароў ад шкоды. ← Алесь Асіпенка. Бліскучай маральнафіласофскай сентэнцыяй пачынаецца гэта навела [«Цвіркун»]. ← Іван Навуменка. У няпэўна-асабовым значэнні форма 3-яй асобы множнага ліку пашырана ў прыказках, прымаўках, сентэнцыях і падобных да іх выразах. ← Граматыка беларускай мовы (1962, 1966).
[Ад лац. sententia — думка, меркаванне.]

❌

сентэнцыя

гэта

назоўнік
жаночы род
агульны, неадушаўлёны, неасабовы
не скарачэнне
1-е скланенне

праскланяць слова сентэнцыя
як правільна пісаць і куды ставіць націск

склон	адзіночны лік множны лік
Назоўны хто? што?	сентэ́нцыя мн. сентэ́нцыі
Родны каго? чаго?	сентэ́нцыі мн. сентэ́нцый
Давальны каму? чаму?	сентэ́нцыі мн. сентэ́нцыям
Вінавальны каго? што?	сентэ́нцыю мн. сентэ́нцыі
Творны кім? чым?	сентэ́нцыяй, сентэ́нцыяю мн. сентэ́нцыямі
Месны у кім? у чым?	сентэ́нцыі мн. сентэ́нцыях
Клічная форма	— мн. —

скарбніца

на Гарадзеншчыне казалі:
філюта ‘залішне свавольны, гарэзлівы, лоўкі, шустры’ (польск. filut ‘свавольнік, круцель, гарэза, прайдзісвет’)

«Аньця як філюта, скура на ёй гаворыць».

Слова сентэнцыя (націск і правільнае напісанне) падаецца ў слоўніках:

Беларуска-рускі слоўнік, трохтомнік (2012)
Вялікі слоўнік беларускай мовы: арфаграфія, акцэнтуацыя, парадыгматыка (2012)
Граматычны слоўнік назоўніка (2008)
Слоўнік беларускай мовы (2012)
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (1996)
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы, пяцітомнік (1977-1984)

назоўнік сентэнцыя — у родным, давальным, творным і месным склоне

сентэнцыя

Навігатар

Мемчыкі