сінкарпія

гэта

назоўнік
жаночы род
агульны, неадушаўлёны, неасабовы
не скарачэнне
1-е скланенне

праскланяць слова сінкарпія
як правільна пісаць і куды ставіць націск

склон	адзіночны лік множны лік
Назоўны хто? што?	сінкарпі́я мн. сінкарпі́і
Родны каго? чаго?	сінкарпі́і мн. сінкарпі́й, сінкарпі́яў
Давальны каму? чаму?	сінкарпі́і мн. сінкарпі́ям
Вінавальны каго? што?	сінкарпі́ю мн. сінкарпі́і
Творны кім? чым?	сінкарпі́яй, сінкарпі́яю мн. сінкарпі́ямі
Месны у кім? у чым?	сінкарпі́і мн. сінкарпі́ях
Клічная форма	— мн. —

арфаграфічны слоўнік

скарбніца

Для мужчыны крыніцай пакут выступае злая і сварлівая жонка, баба (Сварлівая жонка горш, чым каню хамут; Узяў пілку на сваю шыйку; Бог стварыў два зла: бабу і казла; Баба з пекла родам; У бабы душы няма), а для жанчыны — ліхі муж (Ліхога любіць — сябе губіць; Мужык не мядзведзь, а мяса аб’есць; Сам мужычок з кулачок, а зла як у казла).

відаць, чуваць + назоўны склон:
адсюль відаць уся наша сталіца
адгэтуль уся вёска відаць
адтуль быў відаць горад
добра відаць школа на ўзгорку
чуваць салаўіная песня
добра чуваць быў шум матора

не відаць + родны склон:
з-за гары дома не відаць