скаба

Drukarnik™ вылучае b-варыянты і пазабазавае.
Ці дапушчальна правяраць ТСБМ-1984 па правілах-2010?

ска́ба, -ы, жаночы род
  абласное слова Рабрына. Паламаны скабы і крануты лёгкія... З парванымі лёгкімі многа не нахліпаеш... ← Іван Пташнікаў. І Пра вельмі худую жывёлу. Пасля таго як тут прайшоў фронт, .. [каня].. — адны скабы — калгаснікі падабралі на дарозе. ← Раман Сабаленка.
скаба́, -ы́; мн. ско́бы, -аў; жаночы род
  1. Сагнутая паўкругам металічная паласа, якая ўбіта ў што-н. і служыць для прымацавання чаго-н., трымання, апоры пры пад'ёме і пад. Спускавая скаба. ▪ Ціхон сам зрабіў з тоўстага дроту скабу і забіў яе ў шула. ← Алесь Пальчэўскі. Падышоў да краю пляцоўкі, намацаў скобы на вагоннай сцяне і, як па лесвіцы, палез на дах. ← Уладзімір Карпаў. // Сагнутая пад вуглом жалезная паласа ці дрот, што служаць для сашчаплення якіх-н. частак. Сашчапленне бярвення скобамі.
  2. размоўнае слова Тонкая падковападобная металічная пласцінка, якая набіваецца на абцасы абутку; падкоўка.
  •••
  Вымяральная скаба — падковападобны інструмент для кантролю размераў дэталей машын.

❌

склон	адзіночны лік множны лік
Назоўны хто? што?	ска́ба мн. ска́бы
Родны каго? чаго?	ска́бы мн. ска́б
Давальны каму? чаму?	ска́бе мн. ска́бам
Вінавальны каго? што?	ска́бу мн. ска́бы
Творны кім? чым?	ска́бай, ска́баю мн. ска́бамі
Месны у кім? у чым?	ска́бе мн. ска́бах
Клічная форма	— мн. —

Слова скаба (націск і правільнае напісанне) падаецца ў слоўніках:

Беларуска-рускі слоўнік, трохтомнік (2012)
Вялікі слоўнік беларускай мовы: арфаграфія, акцэнтуацыя, парадыгматыка (2012)
Граматычны слоўнік назоўніка (2008)
Слоўнік беларускай мовы (2012)
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (1996)
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы, пяцітомнік (1977-1984)

назоўнік скаба — у родным, давальным, творным і месным склоне

Навігатар

Мемчыкі