Drukarnik™ вылучае b-варыянты і пазабазавае.
Ці дапушчальна правяраць ТСБМ-1984 па правілах-2010?

 слых, -у, мужчынскі род
  1. Адно з пяці знешніх пачуццяў, якое дае магчымасць успрымаць гукі. Органы слыху. ▪ Гэты стары доктар не быў гаваркім чалавекам. Можа таму, што меў тугі слых. ← Міхась Машара. Невідушчы позірк.. [маці] блукае па столі, а слых пакутліва хоча ўлавіць ціхую размову ў хаце. ← Мікола Ракітны. Да слыху дайшло: цікаюць ходзікі — роўна, мерна. ← Іван Мележ. // Здольнасць правільна ўспрымаць і аднаўляць музычныя гукі. У Надзі добры голас. Топкі музычны слых. ← Вісарыён Гарбук. — Э, браце, — забірае Змітро гармонік, — у цябе слыху няма. ← Хведар Жычка.
  2. Вестка пра каго-, што-н. Не век жа пра.. [бацьку] не будзе аніякага слыху. ← Кузьма Чорны. Гады тры слыху не было, бедавала Волька, што дачка прапала. ← Валянцін Мыслівец. // Пагалоска. І пайшоў усюды слых, што Лявон на гэтым пустыры лён думае сеяць. ← Аляксей Кулакоўскі.
  •••
  Абсалютны слых — здольнасць вызначаць абсалютную вышыню музыкальных гукаў (до, рэ, мі і г. д.).
  На слых — а) толькі слухаючы (вызначаць, пазнаваць і пад. што-н.). Сваіх, самых мне блізкіх, суседзяў Грачовых я яшчэ мала ведаю. Пакуль што ўспрымаю іх толькі на слых. ← Мікола Ракітны; б) па памяці, без нот (пець, іграць і пад.). Аляксандр лёгка, на слых падбіраў любую мелодыю. ← Алена Васілевіч.
  Ні слыху ні дыху — ніякіх вестак няма.
  Ператварыцца ў слых гл. ператварыцца.
  Гадаваць слых гл. радаваць.