Drukarnik™ вылучае b-варыянты і пазабазавае.
Ці дапушчальна правяраць ТСБМ-1984 па правілах-2010?

спецыяльнасць, -і, жаночы род
1. Асобная галіна навукі, тэхнікі, мастацтва; сфера чыёй-н. дзейнасці або вывучэння чаго-н. [Гарлахвацкі:] І спецыяльнасць такую ўдружылі, з якой нікуды не паткнешся — палеанталогія. ← Кандрат Крапіва. // Прафесія, асноўная кваліфікацыя. Механік па спецыяльнасці, Гнядкоў хутка пазнаў сакрэт мін і снарадаў і стаў камандзірам групы падрыўнікоў. ← Іван Шамякін. Там жа, на Урале, Сцяпан займеў спецыяльнасць шахцёра. І працаваў не абы-як. ← Мікола Гроднеў. / у у іранічным сэнсе ужыв. [Гаспадыня:] — Ён [Бычкавіцкі] мае спецыяльнасць выслужвацца ў начальства. ← Змітрок Бядуля.
2. Уласцівасць спецыяльнага (у 2 знач.). Спецыяльнасць тэрміна.

❌

спецыяльнасць

гэта

назоўнік
жаночы род
агульны, неадушаўлёны, неасабовы
не скарачэнне
3-е скланенне

праскланяць слова спецыяльнасць
як правільна пісаць і куды ставіць націск

склон	адзіночны лік множны лік
Назоўны хто? што?	спецыя́льнасць мн. спецыя́льнасці
Родны каго? чаго?	спецыя́льнасці мн. спецыя́льнасцей, спецыя́льнасцяў
Давальны каму? чаму?	спецыя́льнасці мн. спецыя́льнасцям
Вінавальны каго? што?	спецыя́льнасць мн. спецыя́льнасці
Творны кім? чым?	спецыя́льнасцю мн. спецыя́льнасцямі
Месны у кім? у чым?	спецыя́льнасці мн. спецыя́льнасцях
Клічная форма	— мн. —

Слова спецыяльнасць (націск і правільнае напісанне) падаецца ў слоўніках:

Беларуска-рускі слоўнік, трохтомнік (2012)
Вялікі слоўнік беларускай мовы: арфаграфія, акцэнтуацыя, парадыгматыка (2012)
Граматычны слоўнік назоўніка (2008)
Слоўнік беларускай мовы (2012)
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (1996)
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы, пяцітомнік (1977-1984)

назоўнік спецыяльнасць — у родным, давальным, творным і месным склоне

спецыяльнасць

Навігатар

Мемчыкі