спіртное

назоўнік
субстантываваны
агульны, неадушаўлёны, неасабовы
не скарачэнне
ад’ектыўны тып скланення

праскланяць слова спіртное
як правільна пісаць і куды ставіць націск

склон	адзіночны лік ж. — жаночы род м. — мужчынскі род н. — ніякі род множны лік
Назоўны хто? што?	ж. — м. — н. спіртно́е мн. —
Родны каго? чаго?	ж. — м. — н. спіртно́га мн. —
Давальны каму? чаму?	ж. — м. — н. спіртно́му мн. —
Вінавальны каго? што?	ж. — м. — н. спіртно́е мн. —
Творны кім? чым?	ж. — м. — н. спіртны́м мн. —
Месны у кім? у чым?	ж. — м. — н. спіртны́м мн. —

скарбніца

- вочы/бельмы заліваць ‘напівацца’
- заліць вочы/слепакі/горла/гагаўку ‘знаходзіцца ў стане моцнага алкагольнага ап’янення’
- заліць галавешку/лыч/морду/мызу ‘выпіць залішне спіртнога, быць п’яным’
- закідваць/закладваць за каўнер, заліваць за каўнер/за гальштук
- наліць (заліць) лямпу ‘напіцца, дайсці да стану ап’янення’

Слова спіртное (націск і правільнае напісанне) падаецца ў слоўніках:

Беларуска-рускі слоўнік, трохтомнік (2012)
Вялікі слоўнік беларускай мовы: арфаграфія, акцэнтуацыя, парадыгматыка (2012)
Граматычны слоўнік прыметніка, займенніка, лічэбніка, прыслоўя (2009)
Слоўнік беларускай мовы (2012)
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (1996)
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы, пяцітомнік (1977-1984)

назоўнік спіртное — у родным, давальным, творным і месным склоне

Навігатар

Мемчыкі

Зрабіце трохмоўныя цэннікі — і беларусам не спатрэбяцца слоўнікі.

Шклянка — для вады. Кантовая шклянка — гранёный стакан.
Конаўка — металічная пасудзіна з ручкай для піцця вады.
Кубак — невялікая, звычайна з ручкай, пасудзіна з гліны ці фарфору для піцця (па-польску філіжанка). У ВКЛ казалі не фарфоравы, а парцалянавы кубак. Аднаразовы кубачак — одноразовый стаканчик.
Келіх — вялікая, звычайна высокая чарка для віна.
Чара — пасудзіна для піцця віна (паэтычнае слова).
Куфель, кухаль — бакал для піва. (?) куфаль
Чарка — невялікая шклянка, прызначаная для піцця спіртных напіткаў (стопка).
Кілішак — чарка на ножцы («міні-келіх»).