спрошчванне

гэта

назоўнік
ніякі род
агульны, неадушаўлёны, неасабовы
не скарачэнне
2-е скланенне

праскланяць слова спрошчванне
як правільна пісаць і куды ставіць націск

склон	адзіночны лік множны лік
Назоўны хто? што?	спро́шчванне мн. спро́шчванні
Родны каго? чаго?	спро́шчвання мн. спро́шчванняў
Давальны каму? чаму?	спро́шчванню мн. спро́шчванням
Вінавальны каго? што?	спро́шчванне мн. спро́шчванні
Творны кім? чым?	спро́шчваннем мн. спро́шчваннямі
Месны у кім? у чым?	спро́шчванні мн. спро́шчваннях
Клічная форма	— мн. —

арфаграфічны слоўнік

скарбніца

латру́га
1. гультай, лайдак, абібок, лодар; цяльпук
2. п'яніца, алкаголік, выпівака, жлукта, мачыляпа, (?) п'янчэла

— Мой распусны сын учора вярнуўся дадому.
— Правільна казаць блудны сын, не карыстайцеся машынным перакладам.
— Мой распусны. Ганаруся ім, увесь у мяне.

sproščvannie — беларуская лацінка

Слова спрошчванне (націск і правільнае напісанне) падаецца ў слоўніках: